ที่บ้าน เจียงสี่จูนอนหลับกลางวันไปอย่างสบาย
บ่ายสองกว่า ตอนที่เธอเพิ่งตื่นงัวเงียเดินลงจากเตียง คนจากสหพันธ์สตรีก็มาหาถึงบ้าน
เป็นคนคุ้นเคยกันดีกลุ่มเดิม
ตอนพวกพี่ ๆ เข้าประตูมายังระมัดระวังตัวชัดเจน ยืนถามอยู่ตรงประตูใหญ่ว่าเธอมีอะไรให้สหพันธ์สตรีช่วยเหลือหรือเปล่า
เจียงสี่จูนึกถึงวีรกรรมที่เจ้าของร่างเดิมสาดน้ำ ปาขวาดใส่คนอื่น
เธอก็เลยหน้าด้านทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนแล้วชวนอีก
พวกพี่ ๆ ถึงกล้าเข้ามา
เจียงสี่จูนอยากหาที่นั่งให้พี่ ๆ สักหน่อยก็ไม่มี
“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะพี่ ที่บ้านฉันยังไม่ได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์เลย ที่บ้านมีเก้าอี้แค่ตัวเดียว”
พี่สาวหัวหน้าทีมที่มาไว้ผมสั้นประบ่า ติดกิ๊บดำหนีบผมไว้เรียบร้อย แขนใส่ปลอกแขนสีแดงมีตัวหนังสือสีขาวเขียนว่าหัวหน้าสหพันธ์สตรี
ที่อกติดเข็มพรรคไว้ ในมือยังถือสมุดบันทึกสีดำกับปากกาหมึกซึม
พอได้ยินว่าเธอยังไม่ได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์ ก็พยักหน้าอย่างจริงจังทันที
ก้มหน้าเขียนอะไรลงสมุดสองสามคำ
“เรื่องทำเฟอร์นิเจอร์ ฉันจัดการให้ ฝีมือใครดีที่สุดในเขตทหารนี่ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าฉันแล้ว สหายเสี่ยวเจียง คุณดูสิว่าคุณสะดวกเมื่อไหร่ ฉันให้คนพาไปร้านเฟอร์นิเจอร์ดูแบบ เดี๋ยวให้เขาทำให้คุณก่อน”
“หัวหน้าคะ ฉันสะดวกช่วงนี้หลายวันเลยค่ะ แค่เงินในมือฉันอาจจะไม่คล่องเท่าไหร่”