“ฉันก็จบมัธยมปลายเหมือนกัน ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรมาก แต่เคยเรียนกับครูที่มืออาชีพ”
หล่อนพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะให้ฝีแปรงของตัวเองดูอ่อนหัด ไม่เป็นมืออาชีพ
ถ้าจงใจปิดบังฝีมืออีก ภาพคนก็จะออกมาไม่เหมือนแล้ว
เฉินชิงซานตรึกตรองมองคนตรงหน้าที่มีสีหน้าสงบนิ่ง
พลางนึกถึงคำพูดของผู้การหวัง
“เรื่องที่เกิดขึ้นตอนพวกคุณอยู่เรือนรับรองก่อนแต่งงาน ไม่ว่ามันจะเป็นการใส่ร้ายหรือไม่ แต่พอเรื่องมันแพร่ไปถึงบ้านเกิดของหล่อน เรื่องพวกนี้ก็จะทำให้หล่อนไม่มีที่ยืนตาย”
หล่อนดูเป็นคนจิตใจเข้มแข็งมาก แต่ถ้ากลับไปบ้านนอกจริงๆ จะถูกบีบให้ตายเลยหรือ?
เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่ากระดูกดั้งของหล่อนแฝงไว้ด้วยความทรยศที่แข็งกร้าว ไม่ใช่คนที่ยอมจำนนกับโชคชะตา
ไม่ว่าจะเป็นตอนที่คลุ้มคลั่งก่อนหน้านี้ หรือตอนนี้ที่ดูอ่อนโยน หล่อนก็ต่อต้านความไม่เป็นธรรมในแบบของตัวเองทั้งนั้น
เจียงสี่จูเห็นเขาจ้องมองตนจนเหม่อ
จึงยกมือลูบหางตาที่ถูกจ้อง แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ทำไมหรือ? มีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”
เฉินชิงซานดึงสติกลับมาทันที
“ไม่มี ผมแค่กำลังคิดว่าจะอธิบายให้คุณฟังยังไง”
เขาก้มลงมองภาพร่าง แล้วทำสีหน้าจริงจัง
“จมูกของเขาควรจะใหญ่กว่านี้อีกนิด ตาเล็กกว่านี้อีกหน่อย จมูกค่อนข้างกลมๆ มีสรรพคุณเป็นจมูกแดงด้วย”
พลางพูด พลางขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ตำแหน่งที่หล่อนนั่งเล็กน้อย แล้วล้วงไฟฉายออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดสวิตช์วางไว้ตรงมุมโต๊ะข้างๆ ตัวหล่อน