โจวเสวี่ยอิงกุมแก้ม นั่งอยู่บนพื้น มองพ่อด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อสายตา
ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อของเธอลงมือตบเธอ
“พ่อ! พ่อตบหนูทำไม เห็น ๆ อยู่ว่าเจียงสี่จูคิดร้าย!”
“ทำไมพ่อกับแม่ถึงลำเอียงกันแบบนี้ พวกคุณเห็นว่าเหวินฮั่นอยู่ในห้องโทษกักบริเวณ เลยพากันรังแกหนูใช่ไหม!”
เธอพูดพลางปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม
หวังเหวินจวนกดตัวลูกสาวที่นั่งตะโกนอยู่บนพื้นไว้ แล้วประคองให้ลุกขึ้น
“เรากลับกันก่อนนะ เสวี่ยอิง เรื่องทางนี้ให้พ่อจัดการเอง”
“จัดการอะไร! หนูรู้นะว่าพวกคุณไม่อยากจ่ายเงินก้อนนี้แทนหนู พอหนูไปแล้ว ของในนี้จะเหลือให้หนูสักชิ้นไหมล่ะ ไม่พ้นขายทิ้งหมดหรอก!”
ตอนนี้โจวเสวี่ยอิงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย
ราวกับเลือดทั้งหมดพุ่งขึ้นไปกองอยู่ในสมอง
ถ้าเหวินฮั่นอยู่ด้วยก็คงดี
คราวก่อนที่เธอไปหาเหวินฮั่นในห้องโทษกักบริเวณ เขายังบอกให้เธอไปขอเงินพ่อแม่มาช่วยจ่ายหนี้ก้อนนี้ล่วงหน้า พอเขาออกมาแล้วค่อยทยอยใช้คืน
แต่พ่อของเธอไม่ยอมให้ยืมเงินเลย
เอาแต่พูดว่าเหวินฮั่นมีเงินเก็บส่วนตัว
ตอนนี้เธอมองธาตุแท้ของพ่อออกแล้ว เพื่อยุแยงให้เธอกับเหวินฮั่นผิดใจกัน ถึงกับไม่สนใจว่าลูกสาวอย่างเธอจะเป็นจะตาย
โจวเซี่ยงเฉียนมองบรรดาคนที่มามุงดูเรื่องสนุก
เขาอยากให้ลูกสาวหุบปากแล้วรีบกลับบ้านไปเสียที
จะได้ไม่ทำให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้
หนังสือบอกกล่าวการลงโทษออกโดยเขตทหาร การกระทำของเธอเท่ากับประกาศตัวเป็นปฏิปักษ์กับเขตทหาร!
“เธอติดหนี้เขา เขาจะขายของของเธอแล้วมันยังไง! ฉันบอกให้เธอหาเงินไปจ่ายเขาแล้วไม่ใช่หรือ เธอจ่ายหรือยังล่ะ?!”
“หวังเหวินจวน พาตัวนังตัวน่าอับอายนี่กลับไป!”
เรื่องนี้ทำให้ผู้บังคับกองพลหลินรู้เข้าแล้ว อีกไม่นานท่านก็คงมาถึง
เขาต้องรีบพายัยตัวผลาญกลับไปก่อนผู้บังคับกองพลจะมาถึง แล้วรีบจ่ายเงินให้เจียงสี่จู
คราวนี้เขายอมรับว่าถูกหลิวเหวินฮั่นหลอกเอาเงินไปก้อนหนึ่ง
เขายอมรับก็ได้!
ใครใช้ให้เขามีลูกสาวสมองมีปัญหากันล่ะ
ตอนนั้นเขาถึงกับเป็นคนแนะนำหลิวเหวินฮั่นให้ลูกสาว ตอนนี้เขาอยากตบหน้าตัวเองสักฉาด