ทางด้านตระกูลหลู่กำลังกินมื้อค่ำกันพอดี ท่านผู้เฒ่าหลู่กลับมาจากสถานพักผ่อนข้าราชการ ทุกคนในบ้านจึงลุกขึ้นมาต้อนรับ
พอได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าเจียงจะมาถึงพรุ่งนี้แต่เช้า หลู่เนี่ยนเจิน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลหลู่ก็ยกมือแสดงจุดยืนเป็นคนแรก
“คุณปู่! ตอนออกไปรับคน พาหนูไปด้วยได้ไหมคะ หนูอยากไปเจอคุณปู่กับน้องสาวค่ะ”
ท่านผู้เฒ่าหลู่ปรายตามองหลานสาว
“แกไปไม่ได้หรอก ไปแล้วมีแต่จะทำให้บ้านเราเสียหน้า อีกอย่าง เจียงสี่จูอายุมากกว่าแกตั้งปีหนึ่ง แกต้องเรียกพี่สาว”
หลู่เนี่ยนเจินรีบออดอ้อน พลางเข้าไปประคองแขนคุณปู่
เธอมีใบหน้ากลม ดวงตากลม ผิวค่อนข้างขาว เมื่อจับคู่กับผมเปียสองข้างที่มันเงาและเสื้อไหมพรมสีส้ม ก็ยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู
“คุณปู่คะ เธอเป็นน้องสาวของพี่เสี่ยวฟู่ ก็เป็นน้องสาวหนูเหมือนกัน พาหนูไปเถอะนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ”
วันนี้ท่านผู้เฒ่าหลู่กลับไม่หวั่นไหวต่อการออดอ้อนของหลานสาวอย่างที่เคย เขาหันไปมองหลานชายที่นั่งอยู่บนโซฟา
หลานชายกำลังกินส้ม มือหนึ่งถือหนังสืออ่านไปด้วย
“สือเจิน พรุ่งนี้ไปกับปู่รับคนด้วย เสี่ยวเจียงเพิ่งหย่ามา พวกเธอสองคนเหมาะกันพอดี”
หลู่สือเจินถอนหายใจ
เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงพูดเสียงเบาว่า “ผมไม่ไป ผมยังไม่ได้หย่าสักหน่อย”
เขาเคยพบหน้าคู่หมั้นเพียงครั้งเดียว รายงานขอแต่งงานเพิ่งได้รับอนุมัติ เธอก็เสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่เสียแล้ว
แล้วทำไมเขาถึงเหมาะกับผู้หญิงที่หย่าร้างกันล่ะ