ใกล้จะถึงวันสิ้นปีแล้ว ผู้คนในหมู่บ้านจึงมีมากขึ้น
ตั้งแต่รถแทรกเตอร์เข้ามาในหมู่บ้าน ก็มีเด็กไม่น้อยวิ่งตามหลัง สูดดมควันไอเสียของมัน
ยังมีพวกผู้ชายว่างงานที่กอดอกเดินตามหลัง มองเจ้าก้อนเหล็กที่ส่งเสียงตึงตังไม่หยุด
“ประธานเจียง! เมิ่งหัวล้านมาแล้ว! ขับรถเถี่ยวหนิวมาด้วย!”
มีคนวิ่งนำไปถึงหน้าประตูตระกูลเจียง แล้วตะโกนเข้าไปข้างใน
พ่อเจียงกำลังสูบกล้องยาสูบอยู่ในลาน พอได้ยินว่าพี่เขยมา ก็ไม่ลุกขึ้น เพียงตอบว่า “รู้แล้ว”
คงมาเกลี้ยกล่อมให้พ่อของเขาไปรักษาตัวที่เมืองหลวงอีกแน่
ยังขับรถเถี่ยวหนิวมาด้วย ไม่กลัวเปลืองน้ำมันหรือไง หมอนั่นชอบอวดดีนัก ถึงเวลาแบบนี้แล้วยังจะอวดอีก
คิดว่าเขาไม่อยากให้พ่อมีชีวิตอยู่อีกสักหลายปีหรือไง แต่เขาทนเห็นพ่อร้องไห้ไม่ไหวจริง ๆ ทุกครั้งที่พ่อพูดว่ากลัวจะตายอยู่ข้างนอก หัวใจเขาก็เจ็บแปลบ
เขายอมแบกรับคำครหา ขอเพียงให้พ่อจากไปอย่างหมดห่วง
เขาสูบกล้องยาสูบอีกคำ มองทหารยามที่กำลังช่วยผ่าฟืนในลานบ้าน แล้วถอนหายใจ
เจียงต้าฝู่นี่จริง ๆ เลย! ฟังลุงยุยงจนโทรไปหาคนที่เมืองจิง ตอนนี้เป็นไงล่ะ เชิญเทพมาง่าย แต่ส่งกลับยาก
ทหารยามคนนี้ดื้อด้านไม่ธรรมดา บอกว่าถ้าไม่พาพ่อเขากลับไป ผู้บังคับบัญชาจะลงโทษให้เขาไปทำงานที่กองตรวจสอบ
กองตรวจสอบน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?!
อยู่ที่นี่กับเขา กินแกลบกินผักมาครึ่งเดือนแล้ว
ตามมาตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้าน ตอนเขาแบกพ่อกลับมา ทหารยามคนนี้ก็แบกวีลแชร์เดินตามหลังมาต้อย ๆ
หัวแข็งไม่ธรรมดาจริง ๆ
“ประธานเจียง! เหมือนลูกสาวคุณจะอยู่บนรถเถี่ยวหนิวด้วยนะ!”