จี้ชิงหรานเดาไม่ผิด
พอเฉินจิ่ง/เสิ่นจิ่งชวนจากไป คนที่คิดไม่ดีก็มาหาเรื่องอีก
"ลุงรอง"
ตอนนี้ครอบครัวของจี้ชิงหรานกำลังกินข้าวอยู่
คนในบ้านนอกจากหยางชิวอี้แล้ว ไม่ค่อยเป็นคนพูดมาก
กินข้าวกันเงียบๆ
การมาของลุงสามกับหยางชิวหยุนทำลายความเงียบสงบในบ้าน
จี้ฉิน/ชินซวี่ลุกขึ้นยืน "พวกคุณกินข้าวหรือยัง"
ลุงสามกับลูกชายหาที่นั่งเอง
"กินมาแล้ว ทำไมบ้านพวกคุณกินข้าวดึกจัง"
จี้ชิงหรานเหลือบตามองอย่างไม่พอใจ แต่นิ่งเฉย
หยางเหอผิงถามขึ้น "ดึกขนาดนี้มาทำไมมีเรื่องอะไรหรือ"
ลุงสามไอเบาๆ "มีเรื่องอยากปรึกษากับพี่ชายหน่อย"
หยางเหอผิงมองคนในบ้าน "สามเอาเถอะ พูดมาได้"
ลุงสาม "รอพวกคุณกินข้าวเสร็จก่อนก็ได้ ไม่รีบร้อนอะไร"
จากนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยเหมือนพูดเรื่องทั่วไป
สายตาเหลือบไปที่จี้ชิงหราน "ชิงหราน พี่สะใภ้สามได้ยินว่าเมื่อกี้ลูกชายตระกูลซู่มาหาเธอหรือ"
หยางชิวหยุน "ผมเห็นกับตา พวกเธอคุยกันที่หน้าประตู เขาร้องไห้ด้วย"
พ่อแม่และตาของจี้ชิงหรานต่างพากันมองเธอ
ซู่เจ้าเว่ยเป็นลูกชายหัวหน้าหน่วย ถ้ามาเจอเรื่องไม่เป็นธรรมในที่นี้ ครอบครัวพวกเขาในหมู่บ้านนี้ก็คงอยู่ลำบาก
อีกอย่างครอบครัวเขาเคยบอกไว้แล้วว่าลูกสะใภ้ในใจคือลูกสาวเลขาธิการคอมมิวนิสต์
คนอื่นอย่ามีความคิดกับเขาเลย
คำพูดที่ฟังไม่เพราะเมื่อก่อนก็พูดให้จี้ชิงหรานฟังโดยเฉพาะนั่นแหละ
จี้ฮวา/หัวอิงโกรธจนหนวดแทบปลิว "เขามาหาเธอทำไม"
จี้ชิงหรานวางชามตะเกียบ เช็ดปากเบาๆ แล้วพูดช้าๆ "รู้ว่าฉันกำลังจะแต่งกับทหารก็มาอวยพรไง"
หยางชิวหยุนทำท่าดูเรื่องสนุก "แล้วทำไมเขาร้องไห้ล่ะ"
จี้ชิงหรานจิบน้ำ "รู้ว่าฉันแต่งได้ดีกว่าเขา อิจฉาจนร้องไห้ไง จะเป็นอะไรได้อีก ก็ไม่ใช่ว่าฉันไปตีเขา"
ลุงสามมุมปากกระตุก "เด็กคนนี้พูดอะไรกัน ถ้าให้หัวหน้าหน่วยได้ยินเข้าจะไม่ดีเอา"
จี้ชิงหรานวางแก้วลง มุมปากยกยิ้มเย็น "ฉันไม่ได้ออกไปพูดข้างนอก หัวหน้าหน่วยจะได้ยินได้ยังไง หรือว่าลุงสามหรือน้องชายฉิวหยุนจะไปฟ้อง"
ลุงสามยิ้มแห้ง "ฉันแค่เตือนเธอว่าอย่าพูดจาให้มันฟังไม่เพราะ ฉันจะไปนินทาเรื่องนี้ได้ยังไง ก็จริงนะ ตั้งแต่เด็กปากเธอเก่งอยู่แล้ว ตอนนี้หาเจ้าบ่าวเป็นทหารได้ ก็ยิ่งเหิมเกริมขึ้นไปอีก พวกเราเป็นผู้ใหญ่อย่างเราก็ไม่เหมาะจะว่ากล่าวอะไรเธออีก"
หยางชิวหยุนทำปากยู่ "เขาจะมาจริงยังไม่รู้เลย อย่าดีใจเร็วนัก"
จี้ฮวา/หัวอิง "เขาจะมาหรือไม่มาก็ไม่ผิด"
"ฉันท้องลูกเขาแล้ว ถ้าเขาไม่มา ฉันจะพาลูกไปตายด้วยกัน"
จี้ชิงหรานพูดไม่กลัวตาย สายตาดุดันจนพ่อลูกสองคนนั้นตกใจ
จี้ฉิน/ชินซวี่ตบหลังเธอปังหนึ่ง "เธอพูดบ้าอะไรกัน"
คืนเดียวเท่านั้นจะมีลูกได้ยังไง
จี้ชิงหรานพูดตรงๆ ไม่รู้สึกอาย "เราได้นอนด้วยกันแล้ว ยังไงก็ต้องมีลูก ฉันพูดผิดตรงไหน"
จี้ฮวา/หัวอิงกลัวจะถูกเด็กดื้อคนนี้ทำให้ตายด้วยความโกรธ พาหยางชิวอี้กลับห้องไปตรวจการบ้าน
จี้ฉิน/ชินซวี่อยากอธิบายว่าลูกไม่ได้มีกันแค่ได้นอนด้วยกัน และไม่ได้มีครั้งเดียวก็ได้ แต่ที่นี่เป็นผู้ชายทั้งหมด สุดท้ายก็ถอนหายใจ ดึงจี้ชิงหรานให้ช่วยกันเก็บชามไปครัว
ในห้องรับแขกเหลือแค่คนตระกูลหยางสามคน
ลุงสามก็ไม่ปิดบังอีก "พี่รอง คืนนี้เรามาหาพี่ก็เพราะเรื่องของฉิวหยุน"
ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยบอกกับหยางเหอผิงทางอ้อมแล้ว
จะขอยืมบ้านพี่แต่งงาน
บ้านตระกูลหยางฝั่งลุงสามเล็กเกินไป ลูกชายสามคนอยู่ไม่พอจริงๆ
ก็เลยคิดว่าจะให้หยางชิวหยุนมาพักที่บ้านหยางเหอผิงก่อน แล้วต่อเติมอีกห้อง พอคับแคบก็จะย้ายกลับไป
หยางเหอผิงเป็นคนซื่อตรงมาตลอด ไม่เก่งเรื่องปฏิเสธ ไม่เก่งพูด ตอนนั้นเขาตอบว่าเรื่องนี้รอให้หยางตงกลับมาค่อยว่ากัน เพราะบ้านสร้างด้วยเงินของเขา ต่อไปก็จะเป็นของเขา
ตอนนี้หยางตงไม่อยู่แล้ว เขาก็ไม่มีข้ออ้าง
หยางชิวหยุนพูดเสียงเบา "ลุงรอง ฉิวอี้เป็นผู้หญิง อายุยังน้อย ลุงคงไม่โง่คิดจะให้เธอเลี้ยงดูพวกเรานะ ผมปรึกษากับพ่อแม่แล้ว ถ้าลุงและป้าอนุญาตให้พวกเรามาอยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ผมก็เป็นลูกชายของพวกเรา จะเอาทุกอย่างของที่นี่เป็นหลัก เลี้ยงดูพวกท่าน"
หยางเหอผิงกำฝ่ามือแน่น ในใจก็ลังเลไม่น้อย
ที่พวกเขาพูดก็มีเหตุผล แต่เขาก็ไม่อยากให้บ้านที่ลูกชายแลกด้วยชีวิตไปให้หลานชายอยู่ฟรีๆ
"เธอจะไปไหนนะ" จี้ฉิน/ชินซวี่คว้าตัวจี้ชิงหรานที่กำลังจะออกจากครัวไว้
"กลับห้องไง ล้างชามเสร็จแล้ว จะอยู่ที่นี่ทำไม" จี้ชิงหรานพูด
จี้ฉิน/ชินซวี่ไม่ปล่อย "ยังไปไม่ได้ พ่อเธอกำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่"
จี้ชิงหรานสะบัดมือเธอออก "เขาคุยเรื่องของเขา เกี่ยวอะไรกับฉัน"
คนสามคนในห้องรับแขกเห็นเธอออกจากครัวก็พากันเงียบ มองเธอเป็นจุดสนใจ
จี้ชิงหรานยกมุมปาก "หยางชิวหยุน บ้านเราเพิ่งทำพิธีศพเสร็จ เธอยังคิดจะมาแต่งงานที่นี่อีกหรือ ไม่กลัวพี่ชายฉันกลางคืนมาหาเธอหรือไง ไม่รู้ว่าจางจี้เยว่รู้เข้าแล้วจะยังแต่งกับเธอไหมนะ"
หยางชิวหยุนกระโดดโวยวาย "คนตระกูลหยางเราคุยกัน มีอะไรกับเธอด้วยหรือไง"
หยางเหอผิงก็พูด "ชิงหราน กลับห้องไปก่อนเถอะ"
จี้ชิงหรานกอดอก "ตามใจก็แล้วกัน บ้านก็ไม่ใช่ฉันแลกด้วยชีวิตมา"
"ปัง" เธอกลับห้องปิดประตู
จี้ฉิน/ชินซวี่ก็ออกจากครัวมา
หยางเหอผิงมองเธอ อยากให้เธอเป็นคนตัดสินใจ
จี้ฉิน/ชินซวี่ "พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ เรื่องนี้เราต้องคิดให้ดี"
หยางชิวหยุนทำเป็นสุภาพ "ได้ครับป้าสอง พวกคุณคิดให้ดีนะครับ ไม่รีบร้อน"
เขาจะแต่งงานตอนสิ้นปี
หยางเหอผิงส่งพวกเขาออกไป ปิดประตูสนาม
สามีภรรยาสองคนมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ
หยางเหอผิงเอ่ย "จริงๆ แล้ว... ที่ฉิวหยุนพูดก็ไม่ผิด..."
จี้ฉิน/ชินซวี่ "เขาพูดไม่ผิด แต่ก็รีบร้อนเกินไปหน่อย"
หยางเหอผิงเช็ดน้ำตา "ชีวิตฉันทำไมขมขื่นขนาดนี้"
ตงจื่อเป็นเด็กดีขนาดไหน
จี้ฉิน/ชินซวี่โอบเขาเข้าหาตัว "ลูกก็คงไม่อยากเห็นพ่อเป็นแบบนี้หรอก"
หยางเหอผิง "ไว้ค่อยว่ากันเถอะ"
......
จี้ชิงหรานกำลังงัวเงีย ได้ยินเสียงเคาะประตูดัง "พี่สาว รีบตื่นไปทำงานได้แล้ว"
จี้ชิงหรานตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงชั่วขณะ
ต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะยอมรับความจริงว่าตัวเองอยู่ในยุค 70
เธอลูบหน้าแล้วลุกขึ้น
ไปทำงานอะไรกัน
เธอจะแต่งเข้าตระกูลใหญ่แล้วนี่นา