ใกล้สิ้นเดือนแล้ว อีกสองวันก็จะถึงวันขึ้นปีใหม่
เชิ่นจิงหนี่เตรียมอั่งเปาวันขึ้นปีใหม่กับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้พนักงานทุกคน
สีหนิงหว่านเป็นคนกรุงจิง บิดาของเธอ หรือก็คือตาของเชิ่นจิงหนี่ เดิมเป็นชาวนา หลังจากเสียชีวิตก็เลือกกลับไปฝังร่างยังบ้านเกิด ณ ชนบท
วันที่ 2 มกราคมเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของท่าน
ทุกปีคนตระกูลเชิ่นจะไปกวาดสุสานและเซ่นไหว้
เชิ่นจิงหนี่ต้องกันเวลาไว้ จึงยุ่งอยู่ไม่น้อยในช่วงสองวันนี้
จ้าวจงหลานเองก็ยุ่งเช่นกัน
เขาบินไปเยอรมนี และเพิ่งกลับมาถึงเมื่อช่วงบ่ายวันนี้
ตอนเลิกงานยามพลบค่ำ ฉู่โหยวก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาในห้องทำงาน «เจ้านาย รีบดูวิดีโอบนโต่วอินหน่อยค่ะ ฉันส่งต่อให้คุณแล้ว»
เชิ่นจิงหนี่กดเปิดลิงก์ที่อีกฝ่ายส่งมา
บัญชีวิดีโอชื่อ ลั่วซี
ในวิดีโอมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยหลายคนสวมชุดกี่เพ้าสไตล์จีนร่วมสมัย เดินออกมาให้กล้องถ่ายทีละคน พร้อมคำบรรยายประกอบ
«ครั้งนี้เราใช้ผ้าซ่งจิ้นหัตถกรรมสืบทอดมรดกภูมิปัญญาที่จับต้องไม่ได้จากซูโจว มาตัดเย็บเป็นชุดกี่เพ้าสไตล์จีนร่วมสมัยแบบประยุกต์ เนื้อผ้านุ่มลื่น ประกายของเส้นไหมเหล่านี้ช่วยขับเน้นสัมผัสของผ้าไหมได้อย่างสมบูรณ์แบบ หรูหราแต่ไม่ฉูดฉาด...»
เชิ่นจิงหนี่ถึงกับชะงักงัน
เพราะผ้าซ่งจิ้นเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นผ้าชุดที่เธอตามหาอยู่ตลอด สีสันและลวดลายตรงกับในแค็ตตาล็อกประมูลครั้งนั้นทุกประการ
เธอกดเข้าไปดูส่วนความคิดเห็น มีคนตั้งข้อสงสัยถึงความแท้จริงของผ้าซ่งจิ้นชุดนี้