แท่นชมจันทร์ตั้งอยู่บนที่สูง ยามค่ำคืนลมก็แรง เชิ่นจิงหนี่ยังป่วยอยู่ จ้าวจงหลานจึงไม่ได้รังแกเธอจริงจังนัก
เพียงแต่แม่ตัวน้อยคนนี้เอาแต่ใจนัก จูบกันได้ไม่นานก็อ้างว่าไม่มีแรง เดินไม่ไหวแล้ว
“อุ้มฉันกลับไปหน่อย ฉันไม่อยากเดิน”
ริมฝีปากแดงระเรื่อยื่นออกเล็กน้อย ใบหน้าครึ่งหนึ่งที่แดงก่ำซ่อนอยู่ใต้หมวกขนฟู น้ำเสียงเอาแต่ใจอย่างที่เป็นประจำ
จ้าวจงหลานคิดว่าเด็กน้อยไม่ควรถูกตามใจมากเกินไป
เขาขรึมลง ไม่พูดอะไร
เธอจึงกอดเอวเขา ศีรษะฟูฟ่องถูไถกับอกเขาผ่านเสื้อผ้า “ลมพัดจนหน้าเจ็บไปหมดแล้ว”
แววตาของจ้าวจงหลานไหววูบ เขายกมือกดศีรษะเธอไว้ แล้วลูบเบา ๆ พอดีแรง น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น “ยัยขี้อ้อน”
“รีบกลับกันเถอะค่ะ”
เธอเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แสร้งทำเป็นอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
จ้าวจงหลานอดทนตามใจ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแนบอก ก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคง
เมื่อลงจากแท่นชมจันทร์ ฉางอานรับโทรศัพท์สายหนึ่งแล้วรีบตามมา “ท่านประธานครับ เลขากู้โทรมา ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทเห็นไม่ตรงกันอย่างมากเรื่องการควบรวมกิจการกลุ่มเรย์ไลน์ในเยอรมนี ประชุมกันต่อเนื่องมาสิบกว่าชั่วโมงแล้ว อาจจะ…ต้องให้ท่านไปคุมการประชุมด้วยตัวเองครับ”
โดยทั่วไปการควบรวมกิจการขนาดใหญ่เช่นนี้ จ้าวจงหลานเพียงพลิกดูแฟ้มโครงการ เซ็นชื่อ แล้วค่อยตรวจดูผลลัพธ์ในตอนท้าย
ผู้บริหารระดับสูงของทุนจิงเย่า หากแยกออกมาคนใดคนหนึ่ง ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของวงการ
ได้รับเงินเดือนสูงลิบ ก็ย่อมต้องทำงานให้ดี
หากทุกโครงการต้องให้เขาลงมือดูแลเอง ต่อให้ทำจากเหล็กก็ยังต้องเหนื่อยตาย
จ้าวจงหลานไม่พูดอะไร ทว่าเชิ่นจิงหนี่ในอ้อมแขนกลับดึงเสื้อสูทของเขาเบา ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “เราจะกลับกันแล้วเหรอคะ?”