เสิ่นจิงหนี่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมง่ายขนาดนี้
เธอแนบอยู่กับลำคอของเขา เอ่ยข้อเรียกร้องอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “คุณต้องขอโทษฉันก่อน”
ขอโทษ?
จ้าวจงหลานเม้มปากเงียบ
ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยขอโทษใคร เวลาอยู่ข้างนอก บางครั้งที่เอ่ยคำว่า “ขอโทษ” อย่างไม่ใส่ใจ ก็เป็นเพียงคำพูดตามมารยาทเพราะได้รับการอบรมมาดี ไม่มีใครกล้าบังคับให้เขาขอโทษจริง ๆ ด้วยซ้ำ
หิมะโปรยปรายลงมา ปกคลุมหลังคารถมายบัคสีดำ
ผู้รับผิดชอบที่ยืนรออยู่ข้างรถเห็นจ้าวจงหลานอุ้มคนมา จึงร้องทักว่า “คุณจ้าว”
จากนั้นก็เปิดประตูรถให้เขา
เขาเหลือบมองคนในอ้อมแขนของจ้าวจงหลาน แต่หญิงสาวถูกคุณจ้าวโอบปกป้องไว้มิดชิดจนมองไม่เห็นหน้าตา
ทว่ามือข้างที่โผล่ออกมานั้นสวยมาก ผิวขาวราวหิมะ ข้อนิ้วเรียวยาวได้สัดส่วน แม้แต่เล็บก็ประณีตสะดุดตา
จ้าวจงหลานปรายตามองเขา “ลำบากแล้ว”
ผู้รับผิดชอบคนนั้นรู้สึกเหมือนได้รับเกียรติอย่างยิ่ง รีบก้มศีรษะอย่างนอบน้อม “เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้วครับ ต้องขอบคุณคุณจ้าวที่ให้การสนับสนุนด้วย หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากคุณ เกรงว่าคงต้องรอจนดึกดื่น”
เสิ่นจิงหนี่ได้ยินเช่นนั้นก็ขยับซุกเข้าไปในอ้อมแขนเขาอีกนิด
ถ้าจ้าวจงหลานไม่มา คืนนี้เธอคงต้องนอนในรถ มือถือก็แบตหมด ไม่มีอาหาร คงแทบเอาชีวิตไม่รอดอยู่ในนี้