หานเซี่ยวไม่เคยเห็นตำรวจลาดตระเวนหน้าใหม่คนนี้มาก่อน เมื่อครู่เพราะอีกฝ่ายบังเอิญเจออาวุธสังหาร เขาจึงรู้สึกดีกับอีกฝ่ายอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้เห็นท่าทางกวนประสาทของเขา หานเซี่ยวก็อดขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวไม่ได้:
“พูดดี ๆ มา ตกลงเกิดอะไรขึ้น”
เห็นว่าหัวหน้าทีมคนนี้หลอกง่าย ๆ ไม่ได้ ลู่หรานจึงก้มหน้าถอนหายใจ
พอเงยหน้าขึ้นอีกที เขาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าซื่อใสแล้ว: “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นอะไร”
“เมื่อกี้คนนี้เดินโซเซออกไปข้างนอก ผมนึกว่าเขาได้กลิ่นคาวเลือดแล้วคลื่นไส้อยากอาเจียน ในฐานะตำรวจประชาชน นี่ก็ต้องรับใช้ประชาชนสิครับ ผมเลยจะเข้าไปปลอบเขาสองสามคำ”
“ผลคือผมเพิ่งตะโกนเรียกไปคำเดียว เขาก็วิ่งแจ้นหนี ผมก็ต้องไล่ตามน่ะสิ”
“พอไล่ทัน ผมยังไม่ทันพูดอะไรเลย เขาก็บอกว่าตัวเองบริสุทธิ์ แถมพูดเองด้วยว่าศพถูกหินทุบตาย”
“พวกเรายังไม่ได้พูดสาเหตุการตายออกไปเลย อาวุธที่เพิ่งเจอก็ถูกสหายน้อยคนนั้นยัดใส่กระเป๋าพาไปแล้ว มีคนเห็นไม่กี่คน ศพก็ถูกบังไว้มิดชิด นี่ไม่ใช่สารภาพเองหรอกหรือครับ!”
หานเซี่ยวสีหน้าขรึมลง ล้วงกุญแจมือออกมาใส่ชายคนนั้น แล้วหิ้วเขาลุกขึ้นทีเดียว
เขาหันไปตะโกนใส่คนด้านหลัง: “เยวี่ยเฟิง มาพาตัวไป กลับไปสอบสวนให้ดี!”
สมกับเป็นหัวหน้าชุดสืบสวนคดีอาญา แค่ชี้ก็เข้าใจ
ลู่หรานพอใจพยักหน้า
ชายคนนั้นถูกหิ้วขึ้นรถตำรวจ ค่อยรู้สึกตัวแล้วเริ่มดิ้นรน: “เขาหลอกผม เขาหลอกผมต่างหาก! ผมไม่รู้ว่าคนนั้นถูกหินทุบตาย ผมแค่เดาส่ง ๆ!”
ลู่หรานรำคาญเสียงหนวกหู แคะหูอย่างหงุดหงิด พอเงยหน้าก็สบกับสายตาสำรวจของหานเซี่ยว เขายิ้มกว้าง: “หัวหน้าหาน พวกเราเลิกงานได้หรือยังครับ?”
อากาศร้อนระอุแบบนี้ เขาเกลียดแดดจริง ๆ
หานเซี่ยวสายตาจับอยู่ที่ตัวลู่หราน ไล่มองขึ้นลงสองรอบ
เริ่มจากหาอาวุธสังหารกับรอยนิ้วมือเปื้อนเลือดเจอ ตอนนี้ยังชี้ตัวฆาตกรออกจากในฝูงชนได้ทันที
แม้จะยังไม่ได้ตรวจเทียบรอยนิ้วมือกับดีเอ็นเอ แต่ดูจากปฏิกิริยาของชายคนนั้นแล้ว เป็นฆาตกรแน่นอน
เด็กคนนี้ใช้เวลาแค่มื้อเช้ามื้อเดียว คดีก็คลี่คลายแล้ว
สายตาแหลมคม สมองก็คิดไว
มีพรสวรรค์ด้านงานสืบสวนอย่างยิ่ง
หานเซี่ยวเม้มปากเป็นเส้นตรง เอ่ยถามเสียงทุ้ม: “คุณอยากเข้าทีมของผมไหม?”
ลู่หรานคิดว่าหานเซี่ยวอย่างมากก็ชมเขาสองสามประโยค ไม่คิดว่าจะให้โอกาสเขาเข้าชุดสืบสวนไปฝึกงาน
เขาอึ้งไปครู่หนึ่งจึงได้สติ แล้วยิ้มกว้างสดใสทันที
“ยินดีอยู่แล้วครับ ไม่ปิดบังเลย ผมเป็นอัจฉริยะไขคดี เป็นตำรวจลาดตระเวนนี่เสียของจริง ๆ”
ตำรวจลาดตระเวนต้องวิ่งตากแดดตากลมตากฝนอยู่ข้างนอกทุกวัน เจอคดีฆาตกรรมก็ได้แค่ยืนเฝ้าประตู จะไปองอาจเท่าตำรวจสืบสวนได้ที่ไหน?
หานเซี่ยวเป็นที่รู้กันว่าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม
ลูกน้องในทีม นอกจากเจ้าตัวแสบที่วันนี้ไม่ได้มาแล้ว คนอื่นล้วนเกรงกลัวเขาสุดขีด
ไม่เคยกล้าเล่นมุกด้วยเลย
ส่วนเจ้าตัวแสบคนนั้นก็แทบไม่ไว้หน้าเขา
เขายังไม่เคยเห็นคนแบบลู่หรานที่ชมคำเดียวก็ไต่ขึ้นมาตามเสา แถมไต่อย่างหน้าตาเฉย
“แปดโมงเช้าพรุ่งนี้ ไปรายงานตัวที่ชุดสืบสวนคดีที่ 1 เข้ารับการประเมินฝึกงาน จะได้อยู่ต่อหรือไม่ ดูจากฝีมือของคุณต่อจากนี้”
พูดประโยคนี้จบเขาก็เดินจากไป
“ได้เลยครับ!”
ลู่หรานตะโกนใส่แผ่นหลังของหานเซี่ยวหนึ่งที
คดีคลี่คลายแล้ว ไม่ต้องทำโอทียืนเฝ้า แถมเผลอเลื่อนตำแหน่งอีก ลู่หรานอารมณ์ดีมาก เอามือล้วงกระเป๋าเดินเอื่อย ๆ กลับไปหาลุงจาง
ลุงจางที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตกตะลึงตาค้าง “คุณ... คุณเข้าชุดสืบสวนง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?”
“ไม่งั้นล่ะครับ?” ลู่หรานตบไหล่ลุงจาง พูดหน้าตาย:
“สหายลุงจาง ต่อไปเวลาเข้าเวรลาดตระเวนถ้าคิดถึงผม มาหาผมที่ชุดสืบสวนได้เลยนะครับ ผมเลี้ยงชา”
มุมปากลุงจางกระตุก พักใหญ่ถึงเค้นออกมาประโยคหนึ่ง: “เจ้าหนูนี่ไปเจอโชคหมาอะไรมา……”
ลู่หรานแย้มยิ้มลึกลับ
โชคหมาอะไรกัน
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
ที่ทะลุมาที่แห่งนี้ เขามาเป็นเสี้ยนหนามของอาชญากร!
……
หานเซี่ยวลงมือรวดเร็ว พาผู้ต้องสงสัยกลับไปแล้วลงมือสอบสวนทันที
เป็นการฆ่าคนโดยไม่ตั้งใจภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ หลิวหย่งลี่พอสร่างเมาก็กลัวจนขวัญหาย ทั้งคืนไม่กล้านอน ข้างนอกมีลมพัดนิดเดียวก็ตัวสั่น กลัวว่าตำรวจมาจับตัว
จนฟ้าสางตำรวจก็ยังไม่มาที่บ้าน เขากล้าขึ้นหน่อย แอบไปที่สวนสาธารณะเพื่อดูสถานการณ์
พอได้ยินพวกตำรวจพูดว่า “คนแปลกหน้าก่อเหตุ” “ไขยาก” ใจเขาก็วางลงได้เกือบหมด
ตำรวจเองยังบอกว่าหาตัวเขาไม่เจอ แล้วเขาจะกลัวอะไร!
พอกล้าขึ้นความคิดก็มากขึ้น เขานึกถึงก้อนหินที่ถูกเขาซ่อนไว้อย่างรีบร้อน
เขาต้องแอบไปเอาหินกลับมาเปลี่ยนที่ทิ้ง ห้ามทิ้งหลักฐานให้ตำรวจเลยแม้แต่น้อย
ใครจะไปรู้ว่าเขาเพิ่งมีความคิดนี้ อาวุธสังหารก็ถูกตำรวจคนหนึ่งหาเจอเสียแล้ว!
ยังเจอรอยนิ้วมือของเขาด้วย!
ความกล้าที่เพิ่งฟื้นคืนของหลิวหย่งลี่ถูกทำให้ตกใจแตกอีกครั้ง เขาอยากแอบหนีไปหนีไปต่างถิ่น
แต่เขาเพิ่งหันตัว ตำรวจคนที่หาอาวุธของเขาเจอก็ตะโกนเรียกเขาไว้
ราวกับมองปราดเดียวก็จำได้ว่าเขาเป็นฆาตกร!
หลิวหย่งลี่พังทลายโดยสิ้นเชิง เพิ่งถูกพาเข้าห้องสอบสวนก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก:
“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้อยากฆ่าเขา! เขาดูถูกผม... ผมแค่อยากสั่งสอนเขา ผมแค่อยากสั่งสอนเขาเท่านั้น……”
คำให้การของหลิวหย่งลี่สอดคล้องกับสภาพที่เกิดเหตุเป็นส่วนใหญ่ แกนหลักของคดีกระจ่างแล้ว
การชันสูตรศพ ตรวจคราบเลือด และเทียบรอยนิ้วมือยังเร่งดำเนินการต่อ ขั้นตอนเก็บหลักฐานและขั้นตอนทางกฎหมายต่อจากนี้ก็ต้องทำให้เสร็จ
หานเซี่ยวสดชื่นแจ่มใส: “เถียนหนิง จัดระเบียบบันทึกการสอบปากคำกับเอกสารที่เกิดเหตุก่อน คดีใกล้ปิดแล้ว ขั้นตอนห้ามตกหล่นสักข้อ!”
เถียนหนิงตอบเสียงดัง: “รับทราบครับ!”
พอเถียนหนิงจัดรายงานสถานการณ์คดีเบื้องต้นเสร็จ หานเซี่ยวก็ถือเอกสารตรงไปห้องรองผู้บัญชาการ
เฉิงเยวี่ยเฟิงชะโงกคอมองแผ่นหลังหัวหน้าที่รีบร้อนจากไป หันไปถามเถียนหนิง: “หัวหน้าเดินรีบขนาดนี้ ไปขอเงินรางวัลให้พวกเราหรือเปล่า?”
“ต้องขอบคุณตำรวจลาดตระเวนคนนั้น ไม่งั้นพวกเราต้องอดตาหลับขับตานอนเป็นเดือนเลยนะ!”
เถียนหนิงถือถ้วยชา พูดเสียงกวนประสาท: “เงินรางวัล ๆ ผมว่านายตกอยู่ในหลุมเงินแล้ว หัวหน้าชัดเจนว่าไปขอตัวคนต่างหาก! เมื่อเช้าที่เกิดเหตุ หัวหน้าพูดเองกับปากว่าจะให้ตำรวจลาดตระเวนคนนั้นมาอยู่ทีมเรา!”
เถียนหนิงเดาไม่ผิด
หานเซี่ยวเป็นคนใจร้อน พอเข้าห้องรองผู้บัญชาการก็ตบรายงานปิดคดีลงบนโต๊ะ “ผู้การเจียง ผมขอย้ายคนครับ”
เจียงเฉิงจวินหยิบรายงานปิดคดีขึ้นอ่านอย่างละเอียด ชมเชยเต็มที่: “ไม่ถึงชั่วโมงก็ไขคดีได้ ทำได้ยอดเยี่ยม! หานเซี่ยว ผมรับราชการตำรวจมาสามสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นคดีที่ไขเร็วขนาดนี้มาก่อน! สบายใจได้ การประเมินผลงานดีเด่นปลายปี ผมจะให้โควตาคุณหนึ่งที่แน่นอน”
หานเซี่ยวไม่ได้สนใจเรื่องประเมินดีเด่นอะไรพวกนั้น: “คดีนี้ไขได้เร็วขนาดนี้ มีคนคนหนึ่งที่มีคุณูปการอย่างยิ่ง”
“เขาชื่อลู่หราน เป็นตำรวจลาดตระเวนของสถานีตำรวจในเขตรับผิดชอบ อาวุธสังหารกับตัวฆาตกรของคดีนี้เขาเป็นคนพบทั้งคู่”
เจียงเฉิงจวินพยักหน้าอย่างพอใจ: “ลู่หราน ผมจำไว้แล้ว การยกย่องของเขาผมจะจัดการให้ อ้อ ทีมของคุณขาดคนมาตลอด ผมเลือกคนไว้ให้คุณแล้ว พรุ่งนี้ก็มารายงานตัวได้”
หานเซี่ยว: “ผมมีคนที่เลือกไว้แล้ว รบกวนท่านช่วยเร่งขั้นตอนเอกสารให้ก็พอครับ”
เจียงเฉิงจวินขมวดคิ้ว: “ใคร?”
หานเซี่ยว: “ก็ลู่หรานครับ”
เจียงเฉิงจวินปฏิกิริยาแรกคือไม่เห็นด้วย: “ตำรวจลาดตระเวนเข้าชุดสืบสวนโดยตรงไม่ถูกขั้นตอน หลานชายของเลขาธิการโจวคือจางรุ่ยกำลังจะเข้าทีมคุณ ผ่านการประเมินทั้งหมดแล้ว กำลังดำเนินขั้นตอน สัปดาห์หน้าก็มาได้ คุณอย่าเล่นเรื่องเด็ก ๆ”
ทีมของหานเซี่ยวเป็นทีมตำรวจสืบสวนที่ชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของกองบัญชาการตำรวจเมืองหลานเป่ย เมื่อครึ่งปีก่อนสำนักเหยาปลดเกษียณเพราะบาดเจ็บ ทีมขาดคนไปหนึ่งคน
ตามขั้นตอนควรย้ายคนมาเติมทันที แต่กลับเงียบหายมาตลอด
หานเซี่ยวตามถามหลายครั้ง เจียงเฉิงจวินก็ว่ากำลังเลือกคนให้ ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ มา
หลายครั้งเข้า หานเซี่ยวก็เริ่มตระหนัก
ไม่ใช่กำลังเลือกคนให้เขา แต่มีคนระบุชื่อขอตำแหน่งว่างในทีมของเขาไปแล้ว
เลขาธิการโจวเพิ่งเกษียณจากกองบัญชาการเมืองเมื่อไม่นานมานี้
ในคณะผู้บริหารของกองบัญชาการตำรวจเมืองหลานเป่ย มีครึ่งหนึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขา
ดังนั้นคนถอยลงมา อิทธิพลก็ยังอยู่
ว่ากันว่าหลานชายคนนี้เป็นลูกที่น้องสาวของเลขาธิการโจวได้มาตอนอายุมาก ทั้งครอบครัวหวงแหนมาก
คุณชายน้อยเอ่ยปากก็จะเข้าทีมหานเซี่ยว นี่คือมีไฟและมีความใฝ่ฝัน
เลขาธิการโจวย่อมตามใจ
ต่อให้อีกครึ่งปีค่อยเรียนจบจากโรงเรียนตำรวจมารายงานตัว โควตานี้ก็ต้องเก็บไว้ให้เขา
แต่ทีมสืบสวนยุ่งอยู่แล้ว แทบอยากผ่าคนหนึ่งคนเป็นสองใช้งาน ขาดคนไปหนึ่งคน สำหรับหานเซี่ยวแล้วปวดหัวแทบตาย
แต่ข้างบนกดโควตาในทีมของเขาไว้ เขาไม่มีทางทำอะไรได้
หลานชายบ้าบออะไร เขาตั้งใจแล้วว่า แค่คนมา เขารับรองว่าสองวันก็ไล่ไปได้
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม
เขาปลื้มลู่หราน ในใจตัดสินแล้วว่าลู่หรานเป็นลูกทีมของเขา เขาย่อมไม่มีทางให้ญาติของผู้บริหารคนไหนมาครองตำแหน่งว่างในทีมเขาไว้เปล่า ๆ อีก
หานเซี่ยวขมวดคิ้ว ไม่มีสำนึกเลยแม้แต่น้อยว่าต่อหน้าผู้บริหารต้องสุภาพนอบน้อม:
“ใครมาผมก็ไม่เอา ผมเอาแค่ลู่หราน”