หลิวฉงอันอยากเห็นทิวทัศน์ใต้น้ำของเสิ่นจือชิวให้เต็มตา เธอราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดเขาอย่างร้ายกาจ เขาค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ พลางเอ่ยอย่างอดใจไม่ไหวว่า “เสิ่นจือชิว ฉันรอไม่ไหวแล้ว ฉันอยากได้เธอมานานแล้ว พอเรามีอะไรกันแล้ว เธอจะรู้เองว่าฉันดีแค่ไหน! ความรู้สึกค่อย ๆ สร้างกันได้ ถ้าครั้งเดียวไม่พอก็สองครั้ง ถ้าสองครั้งยังไม่พอก็ทำอีกหลาย ๆ ครั้ง สักครั้งเธอต้องหวั่นไหวกับฉันแน่!”
เมื่อเสิ่นจือชิวเห็นเขาทำตัวกร่างใส่ ก็กลัวจนกรีดร้อง แต่เมื่อนึกได้ว่าด้านล่างยังมีเฉินต้าปาวอยู่ จึงคิดจะประวิงเวลาให้หลิวฉงอันสงบลงก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าเขาจับได้ขึ้นมา ผลที่ตามมาคงเลวร้ายแน่
ไม่สิ! ทำไมใต้น้ำถึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?
เสิ่นจือชิวใจหายวาบ รีบคลำลงไปข้างล่าง แต่กลับไม่พบอะไรเลย เธอยังไม่ยอมแพ้ ขยับเรียวขาคู่งามพยายามเอื้อมไปหาเฉินต้าปาว ทว่าก็ยังคว้าน้ำเหลว นึกว่าเฉินต้าปาวจมน้ำไปแล้ว จึงตกใจจนไม่มีเวลาคิด รีบดำน้ำพรวดลงไปทันที
เฉินต้าปาว นายต้องไม่เป็นอะไรนะ!
ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมา พี่สะใภ้คงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต!
หลิวฉงอันเข้าใจผิดว่าเสิ่นจือชิวกำลังจะหนี จึงลนลานไปหมด เขารีบเก็บเสื้อผ้าที่เธอทิ้งไว้บนฝั่ง แล้วยังแอบสูดกลิ่นเข้าไปเฮือกใหญ่ เผยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ก่อนตะโกนข่มขู่ไปทางแม่น้ำว่า “เสิ่นจือชิว ถ้าเธอยังไม่ขึ้นมา ฉันจะเอาเสื้อผ้าของเธอไป ดูสิว่าเธอจะกลับบ้านยังไง!”
เสิ่นจือชิวดำลงไปใต้น้ำ ค้นหาไปทั่วแต่ก็ไม่พบเฉินต้าปาว จนเริ่มทำอะไรไม่ถูก เธอรีบโผล่พ้นน้ำขึ้นมาหอบหายใจ เห็นหลิวฉงอันคิดจะขโมยเสื้อผ้าของตนก็สบถด่า “หลิวฉงอัน ไอ้คนไร้ยางอาย รีบคืนเสื้อผ้ามา! คิดว่าทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้แล้วจะบังคับให้ฉันยอมจำนนได้หรือไง? นายดูถูกฉันเกินไปแล้ว!”