“ซ่อนตัวอยู่ดี ๆ ไม่ได้หรือไง ตอนนี้ออกมาแสดงเป็นวีรบุรุษทำไม ก็แค่เพิ่มคนตายอีกคนเท่านั้นเอง”
“ก่อนหน้านี้เขาเก่งเพราะมีอุปกรณ์ดี ตอนนี้ทุกคนเปลี่ยนอาชีพกันหมดแล้ว คนตั้งเยอะ ต่อให้แต่ละคนปล่อยสกิลใส่คนละสกิลก็ตรึงเขาไว้จนตายได้ อุปกรณ์ดีก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
“โดนหลอกให้เสียหน้าแล้ว รีบหนีไปเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวตายยังไงก็ไม่รู้”
รอบ ๆ ยังมีผู้เล่นอิสระจำนวนมากกำลังล่ามอนสเตอร์ พอเห็นจัวเฟย์หยางปรากฏตัว ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า
ไม่มีใครคิดว่าจัวเฟย์หยางจะช่วยพลิกสถานการณ์ได้
เขาคิดจริง ๆ หรือว่าตัวคนเดียวจะต่อกรกับกิลด์เทาไห่ทั้งกิลด์ได้?
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้โง่นี่กล้าโผล่มาจริง ๆ ด้วย!”
“พี่น้อง ตรึงมันไว้ให้ได้ ฉันจะทรมานมันให้ตายทีละนิด!”
พวกกิลด์เทาไห่ตะโกนโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง พลางพุ่งเข้าใส่จัวเฟย์หยาง
อันดับหนึ่งบอร์ดเลเวลแล้วอย่างไร?
หลบสกิลควบคุมได้หนึ่งสกิล แล้วจะหลบได้เป็นร้อยสกิลหรือ!?
แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ตอนนี้จัวเฟย์หยางไม่ได้มีดีแค่ค่าสถานะ
“สังหารเงา!”
ท่ามกลางสายตาของทุกคน จัวเฟย์หยางหายวับไปในสายลม สกิลควบคุมทั้งหมดจึงพลาดเป้า
“เชี่ย? ล่องหนได้ด้วย?”
“เป็นสกิลเคลื่อนลับของนักลอบสังหาร! จอมเวท รีบหาตัวมันให้เจอ!”
“มรณะประกาศไม่ใช่นักยิงปืนเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่นักยิงปืนก็ล่องหนได้?”
“ฉันเล่นนักลอบสังหารปลอมหรือไง? ทำไมสกิลล่องหนของฉันใช้ตอนต่อสู้ไม่ได้?”
……
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายงุนงง กระสุนหนึ่งนัดก็เจาะทะลุหน้าผากสมาชิกกิลด์เทาไห่คนหนึ่ง
ศีรษะระเบิดกระจาย จัวเฟย์หยางปรากฏตัวขึ้นชั่วขณะในระยะไกล ก่อนจะหายเข้าไปในความมืดอีกครั้งในพริบตา
ล่องหนได้ไม่จำกัด!
เสียงปืนดังไม่ขาดสาย สมาชิกกิลด์เทาไห่ล้มลงทีละคน แต่กลับมองไม่เห็นเลยว่าจัวเฟย์หยางอยู่ที่ไหน