ซูนวนนวนฟังจบก็ยกมือตบหน้าเขาเต็มแรง “ไอ้สารเลว แกคิดจะส่งแฟนตัวเองไปให้คนอื่นเล่น ยังนับเป็นคนอยู่ไหม!”
“ที่รัก คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ผมจะใจแข็งทำแบบนั้นได้ยังไง ผมจะส่งคนไปคุ้มกันคุณตอนขึ้นไป คุณแค่หลอกล่อให้เขาลงมา ถ้ามันกล้าแตะต้องคุณแม้แต่เส้นผม ผมจะฆ่ามันทิ้งทันที!”
ปาดหน้าหูตบอกตัวเองพลางรับปากอย่างมั่นใจ
ตอนนั้นเขาตามจีบซูนวนนวนอยู่กว่าครึ่งปี ทั้งตื๊อทั้งอ้อนกว่าจะได้เธอมา ทุกวันประคบประหงมราวกับวางไว้บนฝ่ามือ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เธอมาครอบครอง
ก็แค่เฉินหรงยั่วยวนเกินไป แถมยังเป็นผู้หญิงของฉู่จวิ้นหยาง เลยทำให้ปาดหน้าหูอยากได้จนตาลุกวาว
เขาชอบผู้หญิงของพี่ชาย
“นวนนวน ช่วยผมหน่อยนะ คราวก่อนคุณไม่ได้ถูกใจกระเป๋าใบนั้นเหรอ? พอเรื่องสำเร็จ ผมจะซื้อให้ทันที”
“จริงเหรอ?” ดวงตาซูนวนนวนพลันเป็นประกาย
กระเป๋าใบนั้นราคาตั้งสามหมื่นกว่า คราววันเกิดครั้งก่อนปาดหน้าหูก็ยังเสียดายไม่ยอมซื้อให้เธอ
“ก็ได้ งั้นฉันจะยอมช่วยนายสักครั้ง”
“แต่ฉันบอกไว้ก่อนนะ ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำสำเร็จ ถ้าฉันร้องให้ช่วย นายต้องรีบพุ่งเข้ามาช่วยทันที”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
……
ไม่นานปาดหน้าหูก็รวบรวมคนกว่าสิบคนมาถึงหน้าโรงแรมเซนต์แอนนา
ซูนวนนวนยังตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ
เสื้อชีฟองลูกไม้เปิดไหล่เนื้อผ้าโปร่งบาง เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวผ่องกับเอวคอดเพียงครึ่งท่อน
แต่งหน้าอ่อน ๆ สวมถุงน่องดำกับกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋และรองเท้าส้นสูง ทำให้รูปร่างสูงโปร่งของเธอดูเซ็กซี่เย้ายวนยิ่งขึ้น
คนเดินถนนหลายคนต่างหันมามองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเขารออยู่หน้าโรงแรม ไม่นานลูกน้องก็เข้ามารายงาน “พี่ปาดหน้าหู ผมได้เลขห้องของไอ้หมอนั่นมาแล้วครับ”
“ทำได้ดี พวกแกคุ้มกันพี่สะใภ้ขึ้นไป จับตาดูให้ดีล่ะ”
แต่ลูกน้องไม่กี่คนเพิ่งเตรียมจะขึ้นไปชั้นบน ก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยตาไวสังเกตเห็นทันที
“พวกคุณจะทำอะไรกัน!” พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบขวางปาดหน้าหูกับพวกไว้ คนกลุ่มนี้มีรอยสักเต็มมือ แถมยังแต่งตัวประหลาด พอตรวจสอบก็พบว่าไม่ได้เป็นแขกของโรงแรมจริง ๆ