สองคนเดินเท้ากันอย่างรวดเร็ว จ่ายเหรียญทองแดงแล้วเข้าเมือง ระหว่างทางไม่ต้องพูดถึงการเดินดูร้านค้า แม้แต่เวลามองแวบเดียวก็ไม่มีพอ
เล้งเทียนคิดว่าถ้าเขาหยุดดูของแม้ครู่เดียว ก็คงตามพี่ใหญ่ไม่ทันแน่ๆ
ตอนแรกนึกว่าที่ตามพี่ใหญ่ไม่ทันครั้งก่อน เพราะเขาลากเกวียนอยู่ ทว่า ครั้งนี้เขาแบกกระบุงไม้ไผ่ ก็ยังตามพี่ใหญ่ไม่ทันอยู่ดี
ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นต้องรวมทีมกันเพื่อเก็บโสม แต่พี่ใหญ่ตั้งแต่อายุสิบห้าปีมา ไม่ว่าจะเก็บโสมหรือล่าสัตว์ ก็อยู่คนเดียวเสมอ
ในป่าลึก พลังความสามารถตัดสินทุกสิ่ง
“เฮ้ ลูกค้า มาหยิบเหล็กดักและแผ่นเหล็กที่สั่งไว้เมื่อครั้งก่อนหรือเปล่า? ทำเสร็จแล้ว ทำเสร็จตั้งแต่เมื่อวานซืน รอพวกคุณมารับอยู่นานแล้ว” ในร้านตีเหล็กที่ส่งเสียงดังกราวๆ ช่างตีเหล็กเห็นเล้งเซียวและเล้งเทียนเดินเข้ามา ก็เอาผลงานเหล็กกลับไปเผาในเตาไฟ แล้วหันไปหยิบของที่มุมห้อง
ยิ้มอย่างซื่อๆ แล้วถามว่า “พวกคุณลองดูหน่อยสิ ใช้ได้ไหม?”
ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยตีของพวกนี้มาก่อน แค่ฟังก็ไม่เคยฟัง
มันเอาไว้ใช้ทำอะไร?
เขาจึงไม่ค่อยมั่นใจ กลัวว่าตีผิด ที่ตีใหม่ไม่เป็นไร แต่กลัวว่าจะไปทำให้ของที่ลูกค้าอยากได้ล่าช้า
เล้งเซียวรับมาละเอียดเทียบขนาด รูปร่าง กับที่เวินหน่วนหน่วนบอกไว้ ดูว่าไม่ผิดพลาดแล้ว ก็พยักหน้า “ใช้ได้”
ช่างตีเหล็กโล่งอก “ดีแล้วๆ!”
“ร้านค้าครับ ผมอยากทำท่อนเหล็กที่ยาวกว่าคทาไม้เท้าครึ่งหนึ่งแต่เล็กกว่าครึ่ง ปลายด้านหนึ่งต้องแหลมคมเป็นพิเศษ”