หืม?
กลับมาที่ห้อง ปิดประตูเรียบร้อย แล้วตรวจดูตู้เย็น เวินหน่วนหน่วนรู้สึกฉงนใจมาก
บนภูเขา เธอได้ยินเสียงเตือนดังติ๊งๆ ตลอด เธอไม่ได้ยินผิดแน่นอน
แต่ตู้เย็นที่อยู่ตรงหน้าเธอ ห้องเก็บของที่ขยายใหญ่ขึ้น กลับยังมีขนาดเท่ากับตอนที่เจอเล้งเซียวครั้งที่แล้ว
ชั้นล่างมีพื้นที่เก็บห้าส่วน แยกออกจากกันชัดเจน ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน เธอจำได้แม่น
แต่ตู้เย็นส่งเสียงเตือน มันควรจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างสิ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
"พี่สะใภ้ น้องรอง น้องเล็ก ฉันกลับมาแล้ว!" เสียงเรียกอันสดใสของเล้งเทียนดังมาแต่ไกล
เล้งอวิ๋นวิ่งไปเปิดประตูรั้วแล้ว
เวินหน่วนหน่วนเก็บความสงสัยไว้ก่อน เปิดประตูห้องออกไป
คิดไปว่า อาจเป็นเพราะค่าความประทับใจที่เธอทำได้ยังไม่ถึงเกณฑ์
อีกอย่าง ตอนนี้มีห้าส่วนแล้ว ก็ดีมากแล้ว จะขยายได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ก็ต้องหาวิธีอื่น
คิดอย่างละเอียดรอบคอบ จัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ พยายามให้ใส่ของได้มากที่สุด ของที่ใส่ไม่ไหวจริงๆ ก็คงไม่มาก วางไว้ข้างนอกให้ม้าลากเอาก็ได้
พอเล้งเซียวกลับมา เธอจะเพิ่มค่าความประทับใจให้เยอะๆ ขยายพื้นที่แล้วใส่สินค้าให้มากขึ้น จะได้ให้ม้าเหนื่อยน้อยลง
ปัญหาเดียวคือน้ำ ระหว่างทางขึ้นเหนือเข้ากรุงปักกิ่ง คาดว่าน่าจะขาดแคลนน้ำทุกที่ และน้ำก็สำคัญพอๆ กับอาหาร ขาดไม่ได้
หรือจะใช้ชั้นบนของห้องเก็บใส่ถังไม้กับหม้อดินใส่น้ำให้เยอะๆ?
ถึงแม้จะช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ในยามแล้ง การมีน้ำเพิ่มอีกถ้วยก็ยังดี...