เสียงคำรามจากฝั่งตรงข้ามแม่น้ำดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงหนึ่งเร่งร้อนกว่าอีกเสียง
เล้งเซียวขมวดคิ้ว จ้องมองไม่วางตา
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสือขาวร่างกำยำตัวหนึ่งกระโจนลงมาก่อน มันหันไปคำรามใส่ทิศทางตรงข้ามกับแม่น้ำ
ด้านหลังเสือขาวมีลูกเสือสีขาวสามตัวตามมาด้วย
“พี่ใหญ่ ก้อนขาวก็อยู่ในนั้นด้วยนะ” เล้งเทียนลืมความกลัวไปเสียสนิท ดวงตาจับจ้องความผิดปกติที่ฝั่งตรงข้าม แล้วกระซิบบอกเล้งเซียว
ที่สำคัญคือเสือขาวตัวใหญ่นี่ทำตัวผิดปกติเกินไปแล้ว!
มันไม่ควรจะเข้ามาโจมตีพวกเขาหรือไง?
ทำไมถึงไปคำรามใส่ฝั่งตรงข้ามที่ไม่มีอะไรอยู่เลยล่ะ
แววตาเล้งเซียวมืดครึ้ม จับจ้องก้อนขนสีขาวตัวหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าซุกซนมีชีวิตชีวากว่าตัวอื่นไม่วางตา
ทว่าในป่าฝั่งตรงข้ามแม่น้ำที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า กลับมีฝูงหมาป่ากว่าสิบตัวค่อย ๆ เดินออกมา
ในฝูงนั้นมีหมาป่าตัวหนึ่งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้นำ ขนสีเงินทั่วร่างเปล่งประกายใต้แสงแดด ลำตัวตั้งตรง ขาเรียวยาว ท่าทางแน่วแน่ หูทั้งสองตั้งชี้ไปข้างหน้า แตกต่างจากหมาป่ารอบข้างที่เอาแต่หงอและมีสถานะต่ำต้อยอย่างเห็นได้ชัด
เล้งเซียวเข้าใจได้ทันที นั่นคือราชันหมาป่า
“พี่ใหญ่ แปลกจัง! ฉันเคยได้ยินนายพรานเฒ่าบอกว่าหมาป่าฉลาดเจ้าเล่ห์ ในป่าแทบไม่มีคู่ต่อสู้ มีแค่เสือเท่านั้นที่พวกมันกลัว เสือขาวก็เป็นเสือไม่ใช่หรือไง? ทำไมพวกมันถึงไม่กลัว แถมยังกล้ามาแย่งถิ่นของเสือขาวอีก?” สัตว์แต่ละตัวไม่ได้หวงถิ่นของตัวเองมากเป็นพิเศษหรอกหรือ?
ยิ่งเป็นเสือที่มีฐานะเป็นเจ้าป่าแล้วด้วย