“ท่านซุนผู้จัดการบอกว่า น้ำหนัก ขนาด คุณภาพ และแหล่งกำเนิดที่แตกต่างกันทำให้ราคาต่างกันมาก โสมชั้นเลิศขาดแคลนอย่างยิ่ง ร้านขายยาในเมืองหลวงมักมารับซื้อ บางทีก็หาซื้อได้ยากมาก ต้นหนึ่งอาจมีราคาหลายร้อยหรือหลายพันเงินก็เป็นได้! ส่วนโสมที่หั่นเป็นแว่นแล้วและมีอายุไม่มากนั้นไม่มีราคา คิดตามราคาโสมฝอย ซึ่งยังถูกกว่าราคาโสมรวมเสียอีก”
เวินหน่วนหน่วนได้ยินถึงตรงนี้ก็ใจหายวาบ ถ้ารู้แต่แรก เธอคงไม่ขี้เกียจและไปซื้อโสมสดจากร้านยามาเก็บไว้สักหน่อย
โสมสดบรรจุสองต้น ร้านขายยาข้างบ้านเธอขายแค่สองร้อยหกสิบแปดบาทเองไม่ใช่หรือ
ตอนนั้นทำไมถึงไม่คิดซื้อโสมสดมาตุ๋นกับไก่แก่กันนะ
ถ้าคิดแบบนั้นตั้งแต่แรก ตอนนี้เธอก็คงไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องหาเงินแล้ว
“ท่านซุนผู้จัดการบอกว่ารับซื้อได้แค่โสมหนึ่งเงินต่อราคาครึ่งเงิน” เล้งเฉินพูดต่อ
ความรู้สึกของเวินหน่วนหน่วนในตอนนี้เรียกได้ว่าเปลี่ยนจากเศร้าเป็นยินดีอย่างแท้จริง!
โสมในสมัยโบราณเป็นของหายากจริง ๆ ด้วย
บอกว่าไม่มีราคา ๆ แต่ยังขายได้โสมหนึ่งเงินต่อราคาครึ่งเงิน!
แถมยังเป็นราคาที่ต่ำที่สุดในบรรดาโสมด้วย!
ถูกกว่าโสมรวมเสียอีก
ถ้าอย่างนั้นโสมรวมกับโสมคุณภาพปานกลางและชั้นเลิศจะราคาเท่าไรกันนะ
อ้อ ใช่แล้ว ท่านซุนผู้จัดการบอกว่าโสมชั้นดีต้นหนึ่งอาจมีราคาหลายร้อยหรือหลายพันเงินเลย!
คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล เพราะโสมในสมัยโบราณล้วนเป็นของป่า
ไม่มีการเพาะปลูก ผลผลิตก็น้อย ทั้งยังมีของบำรุงร่างกายให้เลือกไม่มาก แต่ความต้องการกลับสูง ราคาย่อมแพงอยู่แล้ว
โสมที่เธอเก็บไว้เป็นโสมแว่นบรรจุขวดเล็ก มีอยู่น้อยมาก แค่ไม่กี่สิบกรัม คิดเป็นประมาณหนึ่งเงิน หากคำนวณแบบนี้ แค่โสมแว่นก็ทำรายได้ให้เธอวันละครึ่งเงินแล้ว