วันรุ่งขึ้น
คาแซนมาสาย
เขาไม่รู้ว่าเมื่อคืนใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะซ่อมถนนเสร็จ แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่เวลาเช้าตรู่อย่างแน่นอน ซ่อมไปจนถึงช่วงท้าย ถนนก็เหลือแค่เขากับคาคาชิสองคน แม้แต่เงาสุนัขก็ไม่มีสักตัว
ในฐานะสิ่งมีชีวิตสุขภาพดีที่ต้องนอนวันละ 8 ชั่วโมง คาแซนเลยนอนตื่นสายอย่างไม่ไยดีในวันนี้
และเมื่อเขาลืมตาขึ้น ระบบที่ไม่มีความเคลื่อนไหวมานานก็ส่งสัญญาณขึ้นมา
[สำเร็จความสำเร็จลับ: ชื่อเสียงก้องโคโนฮะ 1!]
[รางวัล: การหลอมรวมแม่แบบมังกี้ ดี. การ์ปเพิ่มขึ้น 10%!]
“หืม?”
คาแซนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันที ไม่คิดว่าระบบนี้จะแนวนี้
แล้วที่เขาทำตัวเงียบๆ มานานขนาดนั้นมันเพื่ออะไร?
คาคาชิเพิ่งจะเรียนจบ เขาก็วิ่งไปอัดเขาเลย!
“แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย อย่างน้อยก็รู้ทางของระบบแล้ว”
การหลอมรวมแม่แบบที่เพิ่มขึ้น 10% ให้ความรู้สึกที่ชัดเจนมาก
คาแซนลุกขึ้นแล้วรู้สึกได้ถึงพลังที่ไม่มีวันหมดสิ้นทั่วทั้งร่าง
ถ้าเมื่อคืนที่เขาจัดการคาคาชิยังมีปัจจัยอื่นๆ แทรกอยู่ ตอนนี้การจัดการคาคาชิก็ง่ายมากๆ
และอีกอย่าง....
เขามีความรู้สึกบางอย่างจากภายในว่า ตอนนี้ตัวเองสามารถฝึกหกวิชากองทัพเรือได้แล้ว ร่างกายเข้าข่ายเงื่อนไขทั้งหมด
“สมหวังสองต่อจริงๆ”
คาแซนดีใจจนแยกเงาแยกออกมา 6 ตัว ให้เงาเหล่านั้นไปฝึกหกวิชากองทัพเรือแทนตัวเอง
ทำทุกอย่างเสร็จก็ออกจากบ้านมุ่งหน้าไปโรงเรียนนินจา
ระหว่างทาง ชาวบ้านโคโนฮะนินทากันอย่างเมามัน
“แกได้ยินข่าวป่ะ?”
“ได้ยินอะไร?”
“เมื่อคืนไง อัจฉริยะของหมู่บ้านอย่างฮาตาเกะ คาคาชิ โดนคาแซนไอ้ตัวแสบคนนั้นสลบไป?”