“กลางถนนพังเป็นหลุมกว้าง 5 เมตร ทำลายบ้านเรือนเสียหาย 60 ตารางเมตร...”
“นี่คือสิ่งที่แกทำไว้ คาแซน!!!”
ในออฟฟิศของโฮคาเงะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตะคอกใส่คาแซน
ท่าทางแบบนั้น ช่างเหมือนกับตอนที่เซ็นโกคุจัดการกับการ์ปเสียจริง ๆ
คาแซนได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไร นิ่งเงียบจนไม่เหมือนตัวเอง
“แกพูดสิ!”
“...งั้นฉันก็พูดละนะ” คาแซนเกาหัว แล้วพูดออกมาอย่างที่ชวนให้คนได้ยินแล้วแทบสำลักเลือด “ฉันก็ไม่คิดว่าร่างเขาจะแกร่งขนาดนั้น กะเทาะเป็นหลุมใหญ่ขนาดนี้ได้”
แค๊ก ๆ ๆ~~~
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นแทบสำลักควันบุหรี่ในปาก
“ฉันไม่ให้แกพูดเรื่องนี้นะ!”
“แกไปมีเรื่องกับอุจิวะ จงทำไม ไม่มีอะไรทำหรือไง?”
มองดูคาแซนหัวทื่อ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นทนไม่ไหว ตะคอกออกมาอีกครั้ง
พวกนกที่เกาะอยู่ใกล้ตึกโฮคาเงะ ต่างสะบัดปีกบินหนีไปไกล ๆ ตามเสียงตะคอกของเขา
“ฉันแค่อยากรู้ว่าตอนนี้ฉันแข็งแกร่งแค่ไหน แล้วก็พวกอื่นในโรงเรียนก็ไม่แข็งแกร่งพอ ไม่แข็งแกร่งพอจริง ๆ! คาคาชิก็ไม่มีเวลา อุจิวะคือคู่ต่อสู้ที่ดีที่สุดที่ฉันนึกออก”
แกก็รู้ว่าอุจิวะไม่ใช่คนง่าย ๆ ใช่ไหม?
“แกไม่รู้หรือไง ว่าถ้าฉันไม่ทำอะไรทัน อุจิวะจะจับตัวแกไปแล้ว?”
“ต้องให้ฉันอธิบายทีละตัวอักษรไหมว่าถูกพวกเขาจับไปจะเป็นยังไง?”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเอามือยันโต๊ะทำงาน พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“เล่ามาสิ ทำไมช่วงนี้ถึงตั้งใจไปหามีเรื่องกับคนอื่นเป็นพิเศษ?”