【PS: นิยายใหม่พุ่งทะยาน! แจกรูปถ่ายส่วนตัวภรรยาผู้แต่ง!!!】
【สมอง——โยนทิ้ง——เข้าใจมั้ย?】
“ฉู่เสียน ประมุขแห่ง圣地เสี่ยวอวิ๋น สูญสิ้นพลังปราณ!”
“เหล่าผู้เฒ่า圣地ปรึกษาหารือกันแล้ว ตัดสินใจปลดฉู่เสียนจากตำแหน่งประมุข บัดนี้ขับไล่ออกจาก圣地!”
“ห้ามเหยียบ圣地อีกตลอดกาล!”
“ตำแหน่งประมุข มอบให้ผู้เฒ่าใหญ่ฉินโม่ปกครองแทน!”
ใจกลางท้องพระโรง ชายหนุ่มในชุดแพรพรรณงดงามแฝงรอยหยัน กวาดสายตามองทุกคน พบว่าไม่มีผู้ใดออกหน้าแทนตนสักคน
สีหน้าของทุกคนเป็นหนึ่งเดียว รังเกียจ รังเกียจเดียดฉันท์
“ท่านประมุข ยังรออะไรอยู่อีก? หรือจะให้ข้าผู้น้อยเชิญท่านออกไป?”
“ท่านประมุข สำนักเลี้ยงดูท่านมาสามปี น่าจะพอใจได้แล้ว เพื่อการพัฒนาของสำนัก ท่านควรไปเสียที”
“หึ! สำนักเสี่ยวอวิ๋นของเราเป็น圣地อันทรงเกียรติ ประมุขจะเป็นคนไร้ค่าได้อย่างไร? ท่านรีบไปเสีย อย่าทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“……”
ฉู่เสียนกวาดสายตามองรอบด้าน สุดท้ายก็ยิ้มอย่างปลงตก พยักหน้า
“สามปีก่อน ข้าไม่เคยคิดสืบทอดตำแหน่งประมุขของบิดาข้าแต่แรก”
“ก็พวกเจ้า! ต้องดันข้าขึ้นนั่งตำแหน่งประมุข!”
“บัดนี้ คุณค่าในการใช้สอยของข้าหมดสิ้นแล้ว จึงต้องขับไล่ข้าออกจากสำนัก”
“หารู้ไม่ว่า สิ่งที่พวกเจ้าหนักหนาอย่างตำแหน่งประมุขแห่ง圣地นั้น สำหรับฉู่เสียนแล้ว ปานดินและขี้เถ้า!”
“ฮ่าๆๆ! ดี!”
“ตั้งแต่วันนี้! ฉู่เสียน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับสำนักเสี่ยวอวิ๋นอีกต่อไป!”
กล่าวจบ หมุนตัวสาวเท้าก้าวใหญ่จากไป!
นอกท้องพระโรง สายตาที่ศิษย์ทุกคนของสำนักเสี่ยวอวิ๋นมองฉู่เสียนล้วนเจือความอาลัยอาวรณ์
ต้องบอกว่า ระหว่างที่ฉู่เสียนดำรงตำแหน่งประมุข สภาพการฝึกฝนที่มอบให้ศิษย์ในสำนักนั้นอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ฉะนั้นศิษย์ทั้งหลายจึงรักใคร่ฉู่เสียนจากใจจริง
แต่ศิษย์ก็เป็นเพียงศิษย์ ไม่มีใครก้าวออกมากล่าวอะไรสักคำ
ครึ่งเค่อต่อมา ฉู่เสียนก้าวพ้นสำนักที่ใช้ชีวิตมาตั้งแต่เล็กจนใหญ่
พร้อมกับผู้ที่จากไปด้วยกันยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกับสุนัขสีเหลืองอีกตัวหนึ่ง
ยืนอยู่หน้าเขตสำนักเสี่ยวอวิ๋น ฉู่เสียนหันกายมองป้ายแผ่นทองเหนือซุ้มประตู ความคิดนับหมื่นพัน
ฉู่เสียนในฐานะผู้ข้ามภพมาเกิดใน圣地เสี่ยวอวิ๋น สำนักอันดับหนึ่งแห่งแดนทุรกันดารตะวันออก!
บิดาเป็นประมุขสำนักเสี่ยวอวิ๋น และฉู่เสียนเองก็เหมือนตัวเอกในนิยายข้ามภพ พรสวรรค์การฝึกฝนเรียกได้ว่าท้าทายสวรรค์!
ภายใต้การเพาะบ่มของ圣地เสี่ยวอวิ๋น ฉู่เสียนฟันฟ่าอุปสรรคตลอดทาง เอาชนะอัจฉริยะทุกสำนัก ประสานชื่อเสียงให้สำนักอันดับหนึ่งแห่งแดนทุรกันดารตะวันออกอย่างแท้จริง!
ครั้งนั้น ทุกคนต่อหน้าฉู่เสียนมีเพียงความยกยอ เคารพยำเกรง และสยบยอม
ทว่า สามปีก่อน เผ่าอสูรวิญญาณก่อหวอด ฉู่เสียนตกอยู่ในวงล้อมอสูร
บิดามารดาใช้ชีวิตแลกกับการต้านคลื่นอสูร ปกป้องฉู่เสียนไว้
พลังปราณทั้งหมดของฉู่เสียนก็ถูกทำลายในศึกนี้ ลองทุกวิถีทางแล้ว ก็ยังฟื้นคืนมิได้
เนื่องจากฉู่เสียนเคยฝากตัวเป็นศิษย์ยอดฝีมือผู้หนึ่งในเขตแดนกลางของทวีปเสวียนเซียว ดังนั้นเหล่าผู้เฒ่าสำนักเสี่ยวอวิ๋นจึงยังให้ฉู่เสียนเป็นประมุขแห่ง圣地เสี่ยวอวิ๋น
แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนจากเขตแดนกลางมา ผู้นั้นได้ถอนชื่อฉู่เสียนออกจากบัญชีศิษย์แล้ว ตำแหน่งประมุข圣地ของฉู่เสียนจึงกลายเป็นเรื่องขบขัน
“เหอะๆ! ปีนั้นพวกเจ้าต้องให้ข้าสืบทอดตำแหน่งประมุข圣地 ก็เพื่อใช้ประโยชน์จากชื่อเสียงอาจารย์ถูกๆ ของข้า”
“บัดนี้ ข้าไร้ประโยชน์แล้ว ก็ทิ้งได้ตามใจ”
“สมกับคำว่าหัวใจเย็นเฉียบ!”
“แต่! สำนักเสี่ยวอวิ๋นของบิดาข้า พวกเจ้าจะได้ไปง่ายๆ อย่างนั้นรึ?”
“สำนักเสี่ยวอวิ๋น......”
“ภายหน้าเจอกัน!”
เสียงพูดสิ้นลง ฉู่เสียนหมุนตัวจากไปอย่างอิสระ ไม่มีการอาลัยอาวรณ์ต่อสำนักเสี่ยวอวิ๋นแม้แต่น้อย!
เด็กหนุ่มกับสุนัขติดตามหลังฉู่เสียนไปเงียบๆ ไม่เอ่ยวาจา
【ตรวจพบว่าโฮสต์ไม่มีความอาลัยต่อสำนักเสี่ยวอวิ๋นอีกแล้ว เปิดใช้ระบบสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดเหนือกาลเวลา】
【โปรดโฮสต์ไปยังตำแหน่งพิกัดที่กำหนดเพื่อสร้างสำนัก บรรลุความสำเร็จเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุด】
【กล่องของขวัญผู้เริ่มต้นได้แจกจ่ายแล้ว จะเปิดหรือไม่?】
ฉู่เสียนมองดูม่านแสงที่ลอยขึ้นมาตรงหน้า อดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้!
ระบบ!
สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดเหนือกาลเวลา!
มาถูกเวลาพอดิบพอดี!
พวกเจ้าไล่ข้าออกจากสำนัก ข้าก็จะสร้างสำนักตั้งลัทธิซะเลย!
สิ่งที่เสียไปในวันนี้ ภายหน้าจักเอาคืนกลับมาร้อยเท่าพันทวี!
“เปิดกล่องของขวัญผู้เริ่มต้น!”
【กล่องของขวัญผู้เริ่มต้นเปิดแล้ว ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ การ์ดเปิดใช้งานร่างเซียนฟ้าใหญ่ X1 (ใช้ได้กับศิษย์สืบทอดโดยตรงของโฮสต์เท่านั้น)、
คัมภีร์เซียนฟ้าใหญ่ X1、การ์ดสร้างสำนัก X1、
NPC ผู้เฒ่าใหญ่แห่งสำนัก (ระดับขั้นมหาจักรพรรดิ ออกจากเขตสำนักไม่ได้)】
【หมายเหตุ: ไอเทมทั้งหมดสามารถใช้ได้ภายในสำนักเท่านั้น】
【พิกัดสำนัก: ทวีปเสวียนเซียว แดนทุรกันดารตะวันออก จักรวรรดิต้าเซี่ย พื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก】
ฉู่เสียนมองดูสิ่งของในถุงมิติของระบบแล้วจมสู่ห้วงครุ่นคิด!
เจ้าเล่ห์!
แกนี่มันจริงใจกับข้าสมเป็นระบบชิบหาย!
กลับไม่มอบประโยชน์ให้โฮสต์แม้แต่น้อย! กลับเป็นประโยชน์ให้ศิษย์ไม่น้อย
เมื่อนึกถึงศิษย์สืบทอดโดยตรง ฉู่เสียนมองเด็กหนุ่มข้างกาย เอ่ยเสียงเบา:
“เจี้ยนเอ๋อร์ ที่จริงเจ้าอยู่ที่圣地ต่อไปได้อย่างสบาย”
เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น เอ่ยเสียงขรึม:
“ชีวิตข้าเป็นของอาจารย์ ชาตินี้จะอยู่เคียงข้างอาจารย์เท่านั้น!”
“อาจารย์วางใจเถิด ภายหน้าข้าจะเลี้ยงท่านเอง!”
“แม้พรสวรรค์การฝึกฝนของศิษย์จะธรรมดา แต่ให้เราสองคนกับต้าเหลืองมีข้าวกินยังไหว!”
“โฮ่ง!” ต้าเหลืองที่อยู่ข้างๆ เห่าอย่างตื่นเต้น
ฉู่เสียนยื่นมือลูบศีรษะเด็กหนุ่ม เอ่ยเสียงเบา:
“เจี้ยนเอ๋อร์ พวกเราไปต้าเซี่ยกัน”
“ดี! ตามอาจารย์ทุกอย่าง!”
เด็กหนุ่มนามว่าอวี่เจี้ยน สามปีก่อนฉู่เสียนต้องตกอยู่ในวงล้อมอสูรก็เพราะไปช่วยเด็กหนุ่มคนนี้
หลังจากคลื่นอสูรถอยไปแล้ว อวี่เจี้ยนกราบฉู่เสียนที่สูญสิ้นพลังปราณเป็นอาจารย์ บัดนี้ก็ติดตามฉู่เสียนออกจากสำนักเสี่ยวอวิ๋น
ส่วนสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ข้างกายทั้งสอง คือสุนัขพันธุ์พื้นเมืองที่อวี่เจี้ยนเลี้ยงไว้
......
ในท้องพระโรงของสำนักเสี่ยวอวิ๋น
เหล่าผู้เฒ่าน้อยใหญ่กำลังแสดงความยินดีที่อดีตผู้เฒ่าใหญ่ฉินโม่ขึ้นดำรงตำแหน่งประมุข กลับเห็นผู้เฒ่าชราคนหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าประตูท้องพระโรงในทันใด
“ฉินโม่! เจ้าบีบให้ประมุขจากไป ไม่กลัวผลกรรมตามสนองรึ?”
ฉินโม่ซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งสูงส่งเสียงหัวเราะเหยียด
“เชอะ! ประมุข圣地ผู้นี้ไม่ได้สังหารให้สิ้นซากก็เห็นแก่หน้าบิดาเขาแล้ว เจ้ายังจะให้ไอ้คนไร้ค่านั้นอยู่เปลืองทรัพยากรในสำนักอีกหรือ?”
“ข้าว่าเจ้านี่แก่จนเลอะเลือนแล้ว!”
“เจ้า!” ผู้เฒ่าชรายังอยากพูดต่อ ก็เห็นเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเสี่ยวอวิ๋นในท้องพระโรงลงมือกันแล้ว!
ฉินโม่ส่งเสียงเย็นชา:
“หึ! จับไอ้แก่เฒ่านี่ขังไว้ในคุกเมฆา รอลงอาญา!”
“ถุย! ฉินหมาชั่ว! เจ้าตายไม่ดีแน่!”
“มึงลืมแล้วรึไอ้เวร ที่ท่านประมุขเก่ามอบวิถีแห่งการฝึกฝนให้?”
“สักวันหนึ่ง ท่านประมุขจะกลับมาเอาชีวิตหมาของมึง……”
หลังจากผู้เฒ่าชราถูกพาตัวลงไป ฉินโม่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาอุดตันในอก
สั่งว่า: “ไปเอากระจกส่องหมื่นลี้มา”
ไม่นาน กระจกสำริดเก่าแก่บานหนึ่งก็ถูกคนยกเข้ามา
ฉินโม่ส่งพลังวิญญาณเข้าไป ในกระจกปรากฏร่างฉู่เสียนอาจารย์ศิษย์และสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งทันที
ในกระจกสำริด ฉู่เสียนเหมือนสัมผัสได้ หันขวับกลับมาทันใด!
ฉู่เสียนเหมือนย้อนกลับไปสามปีก่อน กลับสู่ยุคที่กวาดล้างอัจฉริยะทั้งแดนทุรกันดารตะวันออก!
แววตาคมกริบนั้นทำให้ใจฉินโม่สั่นสะท้าน!
“ครึกๆๆ!”
บนกระจกสำริดปรากฏรอยร้าวนับสิบในพริบตา!
“ไม่ดีแล้ว!”
ฉินโม่รีบห้ามการส่งพลังวิญญาณ ใจแทบกระเด็นออกมา!
ไอ้คนไร้ค่านั่นแค่มองแวบเดียว ทำไมกระจกส่องหมื่นลี้ถึงแตก?
หรือว่าลิขิตสวรรค์ยังอยู่กับฉู่เสียน?
แต่เขาเป็นคนไร้ค่าแล้วนะ!
หรือ ความพยายามทั้งหมดที่ข้าทำมาสูญเปล่า?
นิ่งเงียบอยู่นาน
“สาม! ไปกำจัดเขาอย่างเงียบๆ!”
“รับทราบ! ท่านพ่อ”
……
“อาจารย์? มีอะไรหรือ?” อวี่เจี้ยนสังเกตว่าสีหน้าฉู่เสียนผิดปกติ ถามด้วยความห่วงใย
“ไม่มีอะไร พวกเรารีบไปเมืองเสี่ยวอวิ๋นกันเถอะ นั่งเรือเวหาไปต้าเซี่ย”
ความรู้สึกโดนใครบางคนลอบมองเมื่อครู่ทำให้ฉู่เสียนไม่สบายตัว
ฉู่เสียนทะยานขึ้นขี่หลังสุนัข ควบต้าเหลืองมุ่งหน้าสู่เมืองยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปทันที!
“โฮ่ง?”
“อ๋า? อาจารย์! ต้าเหลืองยังเด็ก ขี่ไม่ได้นะ!”
“โฮ่งโฮ่งโฮ่ง!”
“พวกเจ้าสองคนอย่ามัว废话! อาจารย์น่ะไม่มีพลังปราณ คิดว่าข้าอยากขี่สุนัขหรือไง?”