ในขณะที่ซูเหยี่ยกับฟ่งเซียงตงกำลังโต้เถียงกันอยู่ตรงนั้น โอ้ไม่สิ กำลังเจรจากันอยู่
อีกฝั่งหนึ่ง ที่โรงงานทอผ้า
หยานซานซานตื่นแต่เช้าแล้วก็รีบเร่งให้พี่สะใภ้ใหญ่อย่างซูจื้อเจวียนออกจากบ้าน
"พี่สะใภ้ เสร็จรึยังคะ? เร็วๆ หน่อยสิคะ ฉันนัดกับพี่ชายเซียงซีไว้แล้ว จะไปเจอกันที่หน้าโรงงานทอผ้า"
เมื่อคืนนี้ หลังจากหยานซานซานกลับมา แม่ของเธอก็รีบชวนเธอเข้าน้องอย่างลึกลับ แล้วพูดกันอยู่พักใหญ่
แน่นอนว่าเรื่องอื่นๆ หยานซานซานไม่ได้สนใจ
จำได้แค่ที่แม่พูดว่า: "พี่สะใภ้ของเธอจะยกงานให้เธอ แล้วเธอก็ไม่ต้องโดนส่งไปชนบทแล้ว"
ส่วนประโยคหลังๆ ที่ว่า: "รอเธอแต่งงานไปก่อน ไม่มีภัยจากการถูกส่งไปชนบทแล้ว จำไว้ว่างานนี้ต้องคืนให้กับน้องชายเธอ น้องชายเธอยังเรียนหนังสืออยู่ ปีหน้าเพิ่งจะจบ ให้เธอช่วยครองตำแหน่งไว้ก่อน แล้วถึงเวลาต้องคืนให้นะ"
หยานซานซานไม่สนใจอะไรทั้งนั้น งานมาอยู่ในมือตัวเองแล้ว จะให้คืนได้ยังไง?
ผู้หญิงแม่ลูกคู่นี้ลืมไปพร้อมกันว่างานนี้เป็นของซูจื้อเจวียนเอามา
ไม่ใช่ของที่ตระกูลหยานให้มา
แต่ก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี
เมื่อวานซูจื้อเจวียนถูกหยานเต๋อลี่โน้มน้าวไป แม้จะยังลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง จะยกงานให้หยานซานซานก่อน ให้เธอช่วยครองตำแหน่งไว้
จะได้ไม่ถูกพ่อแม่ตระกูลซูเรียกกลับไปให้กับน้องชาย
ถ้าแบบนั้นก็คงไม่ได้คืนจริงๆ
แต่ตอนนี้ พอถูกหยานซานซานเรียกอย่างไม่เกรงใจแบบนี้ ซูจื้อเจวียนก็เริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาอีก: "เต๋อลี่ ยังไงดี... หรือว่า... ช่างเถอะ ฉันไปทำงานเองก็ได้"