ทางฝั่งตระกูลซูก็วุ่นวายไม่แพ้กัน
หลังจากซูจื้อเจวียนกลับมา เธอก็กินข้าวไม่ค่อยลง และต้องรีบกลับไป
"แม่ หนูกลับไปทำงานก่อนนะ คราวหน้าไว้หนูจะกลับมาอีก"
ซูจื้อเจวียนจากไปอย่างกังวล พอออกมาแล้วก็ยังคิดในใจว่า "ดูท่าทางพ่อกับแม่แล้ว คงคิดจะเอาหน้าที่การงานของฉันจริงๆ สินะ ฉันคงต้องหาทางรับมือกับเรื่องนี้บ้างแล้ว"
ก่อนหน้านี้ซูจื้อเจวียนก็กลัวการถูกส่งไปชนบทเหมือนกัน แต่โชคดีที่แม่ของเธอรักเธอ เธอจึงเกลี้ยกล่อมให้แม่รับงานแทนได้
ตอนนั้นพูดกันไว้สวยหรูว่าในอนาคตถ้าน้องชายคนที่สามหรือคนที่สี่จำเป็นต้องใช้ เธอจะต้องส่งคืน
ต่อมาหลังจากที่เธอมีคู่หมั้นและแต่งงาน เธอก็หลอกหลินชุ่ยอิงอีกว่า "ถ้าหนูไม่มีงานทำตรงนี้ ก็ตั้งตัวไม่อยู่ในบ้านสามี ไปถึงไหนๆ พวกเขาก็ดูถูกหนูกันหมด"
ดังนั้นตอนนั้นจึงตกลงกันว่าให้เธอถือไว้ก่อน
รอจนน้องชายคนที่สามหรือคนที่สี่ต้องการเมื่อไหร่ ค่อยโอนกลับ
วันนี้ถูกซูเหยี่ยพูดออกมาตรงๆ ซูจื้อเจวียนก็อดกลัวไม่ได้จริงๆ
พอคิดต่อไปถึงน้องสาวของสามีที่เพิ่งเรียนจบ ถ้าไม่มีงานทำก็ต้องถูกส่งไปชนบท
ซูจื้อเจวียนก็เกิดความคิดในใจว่า "บางที ฉันอาจจะยกงานนี้ให้แม่สามีก่อน แล้วให้เธอส่งเงินให้ฉันทุกเดือน แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องทำงาน แต่ยังได้เงินด้วย"
สมองที่เห็นแก่ตัวของเธอ คิดไปได้เท่านี้จริงๆ
ทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปกับการระวังคนในครอบครัวของตัวเอง
แต่ไม่คิดเลยว่า ถ้าเธอไม่มีงาน แล้วแม่สามีได้งานไปแล้ว จะยังส่งเงินให้เธออีกไหม