"อร่อยจริงๆ"
ซูจือหลานส่งเสียงอย่างมีความสุข เธอย่อมรู้ดีว่าทำไมถึงกินไปเดินไปไม่ได้
ของพวกนี้หอมมาก เพื่อนบ้านแถวนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นคนมีเหตุผล แต่ป้าอ้วนที่อยู่ห่างไปไม่กี่บ้านนั้น ทั้งบ้านไม่มีใครดีเลย
บ้านนั้นยังมีเด็กอ้วนคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าอยู่บ้านหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่บ้านนี้กินของอร่อย เจ้าเด็กอ้วนนั่นต้องมาขอแบ่งแน่นอน
ก็เพราะเธอมีแรงเยอะ ประกอบกับพี่ชายของเธอฉลาด คอยกันพวกมันไว้ได้
ไม่อย่างนั้น บ้านของพวกเขาคงเสียเปรียบไปมาก
เพื่อนบ้านแถวนี้ ไม่มีใครไม่เคยเสียเปรียบ
ไม่กี่นาทีต่อมา ซูจือหลานก็กินซาลาเปาไปเจ็ดลูก ขนมงาดำสามชิ้น
"ที่เหลือ เก็บไว้ให้คนที่บ้านเถอะ"
ซูจือหลานรู้ดีว่า วันนี้ซูเหยี่ยซื้อมาเยอะขนาดนี้ ก็เพื่อนำกลับไปให้คนที่บ้านเกิดได้ชิม
ที่บ้านเกิด ลุงคนโต ลุงคนรอง และลุงคนเล็กต่างก็ดีกับพวกเขา แม้พวกเขาจะจน ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก
อย่างน้อย ในช่วงหลายปีที่ซูเหยี่ยยังเล็ก ข้าวปลาอาหารของพวกเขาก็ได้มาจากการรวมกันของครอบครัวอื่นๆ
ปู่ย่าก็ยังแข็งแรงดี แต่ท้ายที่สุดก็อายุมากแล้ว ยังต้องเลี้ยงเด็กเล็กอีกสองคน ย่อมรู้สึกเกินกำลังอยู่บ้าง
"ดังนั้น จากตรงนี้ก็ดูออกว่า ในตระกูลซู มีแค่ซูเจี้ยนกั๋วคนเดียวที่ไม่ใช่คน"
เพิ่งออกมา ซูเหยี่ยหันกลับไปล็อกประตู ก็มีเด็กอ้วนคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหา ตรงไปที่กระบุงบนหลังของซูจือหลาน