คืนนั้น เพื่อนบ้านต่างพากันน้ำลายไหล
ไก่ผัดที่ซูเหยี่ยลงมือทำเอง รวมถึงไก่ตุ๋นของคุณต้าฉินบ้านข้างๆ กลิ่นนั้น...
หอมฟุ้งไปไกลสิบลี้ เพื่อนบ้านรอบข้างต่างกลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง
ป้าอ้วนมองเด็กเกเรอย่างโกรธจัดแล้วพูดว่า "รีบๆ กินข้าวกับกลิ่นหอมนี้ซะ จะได้หอมขึ้นหน่อย"
เด็กเกเรทำไม่ได้ "หนูก็จะกินไก่"
"กินๆๆ รู้จักแต่กิน ถ้าไม่ใช่เพราะแก เราจะเสียไก่ไปสองตัวหรือไง?"
เธอรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่กล้าตีเด็ก ได้แต่ตวาดเสียงดังแต่ไม่กล้าลงไม้ลงมือ
ส่วนซูเหยี่ยและซูจือหลานกินอย่างเอร็ดอร่อย "พี่คะ ไก่ผัดที่พี่ทำอร่อยมากเลย แต่เผ็ดนิดหน่อย พี่กินเผ็ดได้ไหมคะ?"
ซูเหยี่ยเพิ่งคายกระดูกไก่ออกมาหนึ่งชิ้น แล้วพูดว่า "เมื่อก่อนพี่ร่างกายไม่ค่อยดี กินไม่ได้ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว กินได้นิดหน่อย แต่ว่ากระดูกไก่พวกนี้เสียดายจัง ต้องเลี้ยงสักสองตัวไว้กินกระดูก"
ในอนาคตชีวิตในบ้านจะดีขึ้น เขามีสมบัติติดตัว จะให้ใช้ชีวิตลำบากได้ยังไง?
ดังนั้นคงมีคนจ้องมองมานานขึ้น เลี้ยงสักสองตัวไว้ดีกว่า
ถึงอย่างไรกับดักก็ทำให้กลัวได้แค่ชั่วคราว ถ้าเขายอมเสียของ หรือเอาหินขว้างเข้ามาดูเส้นทาง ก็ไม่ยากที่จะเจาะ
หลังกินข้าวเสร็จ ก็ล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย ซูเหยี่ยกลับไปที่ห้องนอน
ดูต้นท้อป่าในพื้นที่ไห่ก่างอีกครั้ง เห็นว่ายังเติบโตได้ดีอยู่
"แล้วเห็ดพวกนี้ด้วย เริ่มเป็นเส้นใยแล้ว ดูเหมือนว่าในพื้นที่จะโตเร็วกว่านะ"