ย่าหยานแววตาเป็นประกายด้วยความดีใจ แต่เมื่อมองไปยังห้องของซูจื้อเจวียนกลับมีแววเหยียดหยาม แอบคิดในใจว่า "โง่จริงๆ คิดว่าลูกชายฉันจะชอบเธอขนาดนั้นหรือไง ยังไงคนในครอบครัวก็สำคัญกว่า ผู้หญิงแบบที่ยอมทุ่มตัวให้แบบนี้ มันก็แค่ของถูกๆ เท่านั้นแหละ"
หล่อนคิดแล้วก็รีบเร่ง "แล้วก็รีบหน่อยนะ อย่าให้ตายายแก่ๆ สองคนนั้นของตระกูลซูรู้เข้า เรื่องนี้จะได้ไม่ยุ่งยาก"
งานของซูจื้อเจวียนรับช่วงมาจากหลินชุ่ยอิง ถ้ารู้เข้า ยังไงก็ต้องอาละวาดแน่
หยานเต๋อลี่มองย่าหยานแล้วกำชับ "ผมรู้แล้ว เธออย่าไปพูดโพล่งละกัน แล้วก็บอกซานซานด้วย อย่าได้ใจมากนัก รอให้เรื่องมันลงตัวก่อนค่อยว่ากัน"
ย่าหยานพยักหน้า แววตาตื่นเต้นนัก "ฉันรู้ ฉันจะไปพูดออกไปได้ยังไง? แต่งานนี้สุดท้ายก็ต้องยกให้ลุงเล็กของเธอ เขาปีหน้าก็จะเรียนจบแล้ว ตอนนั้นถ้าไม่มีงานคงไม่ได้ ใช่สิ งานนี้ก็มีข้อเสียอยู่อย่างนึง งานช่วยครัว มันดูไม่เก๋าเอาเสียเลย"
หยานเต๋อลี่พูดไม่ออก "งานที่ดูดีๆ อย่างนั้น ผมก็หาวิธีไม่ได้"
ย่าหยานยังไม่พอใจ แต่ก็จนใจ
หลินชุ่ยอิงซื้อกับข้าวกลับมา แล้วจัดการข้าวของในบ้าน
พอถึงเวลาเย็นทำอาหาร ก็เริ่มวุ่นวายกับการทำกับข้าวอีก
งานบ้านน่ะ ถ้าอยากทำ มันก็มีให้ทำไม่จบไม่สิ้น
หลินชุ่ยอิงดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น เหมือนไม่ได้ทำอะไรในบ้าน แต่ก็เหมือนทำไปหมดทุกอย่าง ยังไงก็ไม่มีเวลาว่าง