ซูเหยี่ยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่บ้านของอาจารย์เหลียว
ฝั่งตระกูลซูนั้นไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่
หลังเลิกงานตอนบ่าย ซูเจี้ยนกั๋วเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ
เขาเป็นผู้ชายใหญ่โต เรื่องบ้านอะไรก็ไม่เคยลงมือทำ
แม้แต่ถังน้ำมันล้มเขาก็ยังไม่ยอมประคอง
หลินชุ่ยอิงไม่มีโชคดีแบบนั้น ถึงซูจื้อหมิงและซูจื้อเหม่ยจะเลิกเรียนเช้า แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยช่วยงานบ้าน
ลูกชายไม่ต้องพูดถึง ต่างก็ได้รับความรัก
ลูกคนโตซูจื้อเจวียนก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวในบ้าน ย่อมได้รับความรักเป็นพิเศษ
ต่อมาซูจือหลานเกิด แต่ซูจือหลานถูกทิ้งไว้ในชนบท ไม่มีใครดูแล
หลังจากซูจื้อเหม่ยเกิด ก็ได้รับความสนใจจากหลินชุ่ยอิงบ้าง แต่ก็ยังเทียบซูจื้อเจวียนไม่ได้
เพราะนางเป็นคนที่แย่งงานในบ้านไปคนหนึ่ง
ซูจื้อเจวียนลังเลอยู่หลายวัน ในที่สุดก็เล่าเรื่องงานให้สามีหยานเต๋อลี่ฟัง
อันที่จริงหยานเต๋อลี่ก็คิดมาตลอดว่าจะชักชวนซูจื้อเจวียนให้ยกงานให้ได้อย่างไร
เพราะว่าน้องสาวของเขากำลังจะจบการศึกษา ถ้าไม่มีงานก็ต้องถูกส่งไปชนบท
ผลปรากฏว่าซูจื้อเจวียนพูดว่า "ฉันกลัวว่าน้องชายสองคนของฉันจะให้ฉันยกงานให้ เพราะตอนนี้งานหายาก"
ครอบครัวซูมีคนมาก หลินชุ่ยอิงคลอดเก่ง ที่สำคัญยังคลอดแฝดอีก
ตอนนี้มีลูกแปดคนแล้ว สามชุดแฝด สองคนเดี่ยว