ตอนน้ำทะเลทะลักเข้ามาในห้องโดยสารอย่างบ้าคลั่ง สีจื่อชวนช่วยซี้ยวอวิ๋นออกไปเพียงคนเดียว
ต้วนชูผู้เป็นภรรยาถูกคลื่นทะเลซัดหายไป ตอนที่ได้รับการช่วยเหลือ เธอรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด
หลังเกิดเหตุ เธอไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย
ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาของสีจื่อชวนมาตลอดเผยความงุนงง “ชูชู หลายปีมานี้ ฉันไม่เคยเห็นเธอวีนใส่ฉันเลยสักครั้ง”
“ถ้าฉันวีน ตอนนั้นคุณจะช่วยฉันก่อนหรือเปล่า”
สีจื่อชวนเม้มริมฝีปากบางแน่น ไม่พูดอะไร
ต้วนชูไม่แปลกใจ ในเมื่อเป็น “ตัวแทนมือทอง” มาหลายปี เธอย่อมรู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าตัวจริง เธอไม่มีสิทธิ์วีน
ซี้ยวอวิ๋นเป็นเด็กผู้หญิงที่ตระกูลสีรับมาเลี้ยง เพราะตอนอายุสิบแปดเธอมีใจให้สีจื่อชวนเกินเลย จนเกิดข่าวฉาวเรื่องวางยาเพื่อปีนขึ้นเตียง สีจื่อชวนโกรธมากจึงส่งเธอไปต่างประเทศ
แต่ไม่มีใครรู้ว่า คนที่มีใจเกินเลยนั้นไม่ได้มีแค่ซี้ยวอวิ๋นคนเดียว
ใบหน้าของต้วนชูคล้ายกับซี้ยวอวิ๋น ดวงตาเย็นชาแต่มีชีวิตชีวา สีจื่อชวนชอบดวงตาคู่นี้ของเธอมาก
เพื่อปิดปากคนที่พูดกันไปต่าง ๆ นานา สีจื่อชวนจึงแต่งงานกับต้วนชู สามปีต่อมา เมื่อเรื่องราวสงบลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว เขาจึงไปรับซี้ยวอวิ๋นกลับมา
สามวันก่อน ซี้ยวอวิ๋นไม่สนคำเตือนเรื่องพายุไต้ฝุ่น ดึงดันลากต้วนชูกับสีจื่อชวนขึ้นเรือยอชต์ส่วนตัวไปตั้งแคมป์บนเกาะ ลมทะเลที่หวีดหวิวพัดกระหน่ำผิวน้ำ คลื่นยักษ์ซัดเรือจนเอียงในพริบตา
สีจื่อชวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบดึงซี้ยวอวิ๋นเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมแขน
ต้วนชูเพิ่งหาเสื้อชูชีพเจอได้ตัวหนึ่ง สีจื่อชวนกลับกระชากมันไปสวมให้ซี้ยวอวิ๋น เขาเหลือบมองต้วนชูที่กำลังจะร่วงลงไป ดวงตาดำสนิทฉายแววลังเลอยู่สองวินาที “ชูชู ยังเล็กตกใจมาก ฉันช่วยยังเล็กก่อนเท่านั้น”
คลื่นยักษ์ซัดเข้ามา ต้วนชูถูกพัดลงไปในน้ำ ทะเลเย็นยะเยือกกลืนทั้งจมูกและปาก ความเสี่ยงที่จะขาดใจตายโอบล้อมร่างเธอไว้ ในวินาทีที่ใกล้ตาย มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็ผ่านไปสามวันแล้ว
ที่โรงพยาบาล ต้วนชูนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย แล้วได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากข้าง ๆ
“ฟื้นแล้ว ต้วนชูฟื้นแล้ว” ซี้ยวอวิ๋นร้องขึ้น
“ชูชู รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง” สีจื่อชวนถามเธออยู่ข้างเตียง
ต้วนชูไม่พูดอะไร ลำคอแห้งผากจนทรมาน
ซี้ยวอวิ๋นยังคงร้องไห้ ราวกับคนที่เกือบตายเป็นเธอเอง “ต้วนชู ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าจื่อชวนไม่ต้องช่วยฉันก่อน คุณก็คงไม่หมดสติไปตั้งหลายวัน ฉันนี่มันสมควรตายจริง ๆ”
สีจื่อชวนเม้มริมฝีปากบางแน่น พลางมองซี้ยวอวิ๋น ดวงตาดำสนิทเผยความเวทนา “หยุดร้องเถอะ ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอก็ไม่รู้ว่าจะเจอพายุไต้ฝุ่น ชูชูจิตใจดี ไม่มีทางถือโทษเธอหรอก”
ต้วนชูยกมุมปากที่แห้งแตกขึ้นเล็กน้อย ก่อนแววตาจะเย็นลง แล้วเหลือบมองสีจื่อชวน
“ชูชู พักผ่อนให้ดีนะ คุณย่ารู้แล้วว่าเธออยู่โรงพยาบาล บอกว่าพรุ่งนี้จะมาเยี่ยม”
พูดจบ ซี้ยวอวิ๋นก็ยืนอยู่ด้านหลังสีจื่อชวน ดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ อย่างกระวนกระวาย
สีจื่อชวนหันไปมองซี้ยวอวิ๋น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาพูดกับต้วนชูต่อ “ชูชู ยังมีอีกเรื่องที่ต้องขอให้เธอช่วย”
ต้วนชูเอ่ยเสียงเบา “พูดมาสิ”
“เธอก็รู้ว่าคุณย่าไม่ชอบยังเล็ก ถ้ารู้ว่าครั้งนี้ยังเล็กเป็นคนอยากไปเกาะ คุณย่าต้องโกรธและลงโทษแน่ เธอช่วยบอกคุณย่าว่าเธอเป็นคนอยากไปเกาะได้ไหม”
ต้วนชูมองสีจื่อชวน หากบอกว่าเธอเป็นคนอยากไป ไม่เพียงความผิดทั้งหมดจะตกเป็นของเธอ แม้แต่การที่เกือบตายก็ยังกลายเป็นว่าเธอสมควรแล้ว
เขาคิดแผนปกป้องซี้ยวอวิ๋นจากการถูกลงโทษไว้ได้ดีจริง ๆ
ต้วนชูข่มมุมปากลง ทำท่าลำบากใจเล็กน้อย “ถ้าคุณย่าลงโทษฉันล่ะ”
“เธอก็อดทนหน่อย เธอเป็นผู้ใหญ่ของยังเล็ก ก็ควรรับผิดชอบแทนเธอให้มากหน่อย”
ต้วนชูเม้มริมฝีปากเบา ๆ กดแววเย็นชาในดวงตาลง แล้วตอบอย่างว่าง่าย “ได้”
สีจื่อชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อมองใบหน้าซีดขาวและว่าง่ายของต้วนชู ในใจก็เกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย “ครั้งนี้เธอได้รับความไม่เป็นธรรมจริง ๆ นี่คือเงินสามสิบล้าน ฉันชดเชยให้เธอ พักฟื้นให้ดี”
ต้วนชูรับเช็คที่สีจื่อชวนยื่นให้มาอย่างไม่รู้สึกผิด
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต้วนชูคงต้องเสียใจแน่ แต่ตอนนี้จะมีอะไรสำคัญไปกว่าเงินอีกล่ะ
สีจื่อชวนมีแววสับสนในดวงตา ริมฝีปากบางเม้มแทบเป็นเส้นตรง ดูเหมือนมีบางอย่างอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก
“พักผ่อนให้ดีนะ ฉันจะพายังเล็กกลับก่อน เธอตกใจมาก ขาดฉันไม่ได้”
ต้วนชูหลุบแพขนตาลง ไม่พูดอะไร
เพิ่งเก็บเช็คสามสิบล้านเข้าที่ กู้ถิงเพื่อนสนิทก็มาเยี่ยม
“ในที่สุดเธอก็ฟื้นสักที ทำฉันตกใจแทบตาย เมื่อกี้ฉันเห็นสีจื่อชวนพาซี้ยวอวิ๋นกลับไปแล้ว ทำไมเขาไม่อยู่ดูแลเธอล่ะ เธอเกือบตายเชียวนะ”
“ใช่ เกือบตายจริง ๆ”
ต้วนชูดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอง แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว
“ครั้งนี้เธอดวงแข็ง มีคนช่วยไว้ ถ้าไม่มีคนช่วยเธอ...” กู้ถิงไม่กล้าพูดต่อ “แต่เธอเห็นไหมว่าใครเป็นคนช่วยเธอ”
ต้วนชูส่ายหน้า ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกละหุกมาก เธอรู้สึกแค่ว่ามีคนคว้าข้อมือเธอไว้ ส่วนอย่างอื่นเธอไม่ทันได้สนใจ
แต่สัมผัสของมือนั้นคุ้นเคยมาก คล้ายฮั่วเฉินอยู่บ้าง
แต่เธอกับฮั่วเฉินเลิกกันไม่ดีนัก คนที่เขารักกลับมาแล้ว เธอจึงเป็นฝ่ายทิ้งเขาโดยไม่แม้แต่จะบอกกล่าวสักคำ ต่อให้ฮั่วเฉินอยู่ที่นั่นจริง ๆ เขาก็คงไม่ช่วยเธอหรอก
“มองไม่เห็น”
เงียบไปครู่หนึ่ง ต้วนชูเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ถิงถิง ฉันตัดสินใจจะหย่าแล้ว”
“หย่าเหรอ เพราะซี้ยวอวิ๋น?”
ต้วนชูยิ้มขื่น “อืม”
“แต่เธอกับสีจื่อชวนแต่งงานกันมาสามปีแล้ว ต่อให้ซี้ยวอวิ๋นกลับมา ก็น่าจะไม่กระทบพวกเธอ เธอคิดให้ดีแล้วหรือยัง”
“คิดดีแล้ว”
ครั้งนี้เธอเกือบตาย ต้วนชูไม่กล้าจินตนาการเลยว่าครั้งหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
อีกอย่าง ก่อนซี้ยวอวิ๋นกลับมา ต้วนชูเคยเห็นแหวนเพชรในกล่องกำมะหยี่อยู่ในตู้ ขนาดไม่ใช่ของเธอ
มันเป็นของซี้ยวอวิ๋น
สีจื่อชวนเองก็คงคิดเรื่องหย่าอยู่เหมือนกัน เช่นนั้นเธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนย่อมดีกว่า รุกได้ถอยเป็น เธอเรียนรู้เรื่องนี้มาอย่างดีจากการเป็นตัวแทนมาหลายปี
“ช่วยหาทนายมาร่างข้อตกลงหย่าให้ฉันหน่อย แล้วก็ช่วยร่างใบลาออกให้ฉันด้วย”
“เธอจะลาออกจากบริษัทสีซื่อเหรอ”
“แน่นอน ในเมื่อจะตัดขาด ก็ต้องตัดให้หมดจด”
…
วันรุ่งขึ้น กู้ถิงก็ให้คนส่งข้อตกลงหย่ากับใบลาออกมาให้
กู้ถิงพูดว่า “เดี๋ยวฉันส่งเบอร์ติดต่อทนายให้เธอ ถ้ามีอะไรอยากแก้ในข้อตกลงหย่า ก็ติดต่อเขาได้เลย”
“ได้” ต้วนชูวางสาย ถือข้อตกลงหย่าไว้ในมือ พลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด
ต้วนชูแต่งงานกับสีจื่อชวนมาสามปี เธอรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ต่อให้ไม่มีความรัก อย่างน้อยก็น่าจะมีความผูกพันบ้าง
จนกระทั่งวินาทีที่สีจื่อชวนแย่งเสื้อชูชีพจากเธอ โดยไม่สนใจเลยว่าเธอจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เธอถึงได้เข้าใจ
สีจื่อชวนไม่มีความรู้สึกให้เธอแม้แต่น้อย
ดังนั้น ชีวิตแต่งงานแบบนี้จึงไม่คุ้มให้เธออาลัยอาวรณ์อีกต่อไป
ช่วงบ่าย สีจื่อชวนมาที่ห้องผู้ป่วยเพื่อเยี่ยมต้วนชู
ภายในห้องผู้ป่วยเงียบเหงา
ไม่มีเงาของต้วนชู
เขาขมวดคิ้วลง สายตาเหลือบไปเห็นเอกสารฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เขาเดินเข้าไป กำลังจะเปิดดู…