ใบหน้าของต้วนชูซีดเผือด เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเห็นลูกสุนัขสีขาวตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่กลางกองเลือด
นั่นคือฝูฝู สุนัขจรจัดที่เธอเลี้ยงมาสองปี
ต้วนชูพุ่งออกไปทันที วินาทีที่เห็นฝูฝู เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นข้างหู “ฝูฝู!”
ต้วนชูประคองฝูฝูที่กำลังจะสิ้นใจขึ้นมาอย่างมือสั่น ซี้ยวอวิ๋นกุมมือไว้แล้ววิ่งลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนจะโผเข้าซบอกสีจื่อชวน “จื่อชวน เจ็บ…”
สีจื่อชวนขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”
ซี้ยวอวิ๋นยกมือขึ้น “จื่อชวน ฉันแค่อยากอุ้มหมาตัวนั้นขึ้นมาหน่อย แต่มันกลับจะกัดฉัน ฉันกลัวว่ามันจะไปทำร้ายคนอื่นอีก เลยอยากจับมันไว้ ไม่คิดว่ามันจะกระโดดลงมาจากชั้นบนเอง จื่อชวน มันจะเป็นโรคพิษสุนัขบ้าหรือเปล่า ฉันจะตายไหม?”
นิ้วของซี้ยวอวิ๋นมีรอยถลอกเล็ก ๆ หลายจุด แต่ไม่มีเลือดออก ทว่าเธอกลับสั่นด้วยความเจ็บปวด
สีจื่อชวนปวดใจจนแทบทนไม่ไหว ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา เขาตะโกนใส่ต้วนชูที่คุกเข่าอยู่หน้าร่างฝูฝู “ต้วนชู ฉันบอกเธอไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าอย่าเลี้ยงสัตว์ตัวนี้ แต่เธอก็ยังดื้อจะเลี้ยง ตอนนี้มันทำร้ายยังเล็กแล้วใช่ไหม ถ้ายังเล็กเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
พูดจบ สีจื่อชวนก็อุ้มซี้ยวอวิ๋นขึ้นมา แล้วก้าวยาว ๆ จากไป
ฝนที่เพิ่งหยุดไปได้ไม่นานกลับตกลงมาอีก หยดฝนตกกระทบร่างกายจนหนาวเย็นไปหมด