ตอนกู้หนานย้อนกลับมาถึงค่าย หลินมั่วหรานยังคงยืนหยัดอยู่บนเสาหิน
ระลอกที่ 15
จังหวะร่ายเวทของเธอช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ผมขาวตรงหน้าผากเปียกเหงื่อจนจับกันเป็นช่อ ช่องว่างระหว่างการร่ายเวทแต่ละรอบยิ่งยืดยาวขึ้นเรื่อย ๆ
ลูกไฟ หอกสายฟ้า และหอกน้ำแข็งพุ่งออกจากมือเธอไม่ขาดสาย ทุกครั้งที่หลินมั่วหรานปล่อยเวทชุดหนึ่งออกไป ซอมบี้กลุ่มถัดไปก็จะพุ่งเข้ามาจากช่องว่างแทบจะต่อเนื่องกันทันที
“ทำไมพวกมันถึงมีเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังแข็งแกร่งขึ้นอีก”
เธอพึมพำด่าเสียงเบา น้ำเสียงอู้อี้กว่าปกติมาก
ตูม! ตูม! ตูม!
หัวสัตว์ร่วงลงมาราวกับกระสุนปืนใหญ่ ระเบิดกระจายไปทั่วค่าย
แรงสั่นสะเทือนทำให้หูของหลินมั่วหรานอื้ออึง เธออดมองไปทางที่กู้หนานจากไปไม่ได้
“ไม่รู้ว่าไอ้นั่นเป็นยังไงบ้าง อย่าตายไปก็แล้วกัน”
เธอสูดหายใจ มือยกขึ้นอีกครั้ง พยายามรวบรวมพลังเพื่อร่ายเวทอีกชุด
ปัง!
กระสุนหนึ่งนัดพุ่งกระแทกกลางอกเธออย่างแรง
เธอครางอู้อี้ ร่างเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ด้วยค่าพละกำลัง 204 กระสุนเจาะทะลุไม่ได้ก็จริง แต่แรงกระแทกทำให้เวทที่กำลังร่ายสลายไปแล้ว
“ใครแม่งลอบโจมตีฉันวะ!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ธาตุที่รวบรวมได้เพียงครึ่งเดียวก็เสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง
เปลวเพลิง สายฟ้า และคมลมแล่นพล่านอยู่ตรงปลายนิ้วของเธอ วินาทีต่อมา เสาหินใต้เท้าก็ระเบิดจากด้านใน
ฝุ่นควันฟุ้งกระจายขึ้นในพริบตา
หลินมั่วหรานถูกคลื่นแรงระเบิดซัดกระเด็นไปทั้งร่าง เธอพลิกตัวกลางอากาศ ก่อนจะลงพื้นอย่างทุลักทุเล เข่ากระแทกเศษอิฐจนทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง
ภาพตรงหน้ามืดดำ ในหูมีแต่เสียงหวีดแหลม
ซอมบี้รอบตัวจะปล่อยโอกาสแบบนี้ไปได้อย่างไร พวกมันคำรามแล้วพุ่งเข้ามา
เธอกัดฟัน ไม่ลุกขึ้น ได้แต่คำรามเสียงต่ำ
“ไสหัวไปให้พ้นนังแม่คนนี้!!”
พายุธาตุเจ็ดสีระเบิดกึกก้องขึ้นโดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง บดซอมบี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นชิ้น ๆ
เธอเงยหน้าขึ้น มองผ่านม่านฝุ่นไปยังยานพาหนะดัดแปลงที่อยู่ห่างออกไป 500 เมตร