เมื่อกลับขึ้นไปยังแท่นยิงปืนบนรถ หลินมั่วหรานก็เห็นฟางเสี่ยวอวี่นอนแผ่อยู่บนเก้าอี้เป็นคนแรก
รอบตัวมีขวดน้ำพลังงานเปล่ากระจัดกระจายอยู่ไม่น้อย วางเอียงบ้างโยนทิ้งเกลื่อนกลาดบ้าง
“มาแล้วเหรอ? สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย ซอมบี้พวกนี้มันเป็นอะไรกัน ทำไมแต่ละตัวถึงเก่งขนาดนี้”
ฟางเสี่ยวอวี่กระดกน้ำพลังงานอีกอึก ก่อนโยนขวดไปข้าง ๆ อย่างส่งเดช
หลินมั่วหรานเหลือบมองเธอ “เก็บให้เรียบร้อย”
ฟางเสี่ยวอวี่สะดุ้ง รีบตั้งขวดให้ตรงแล้วจัดวางให้เป็นระเบียบ แต่ปากยังบ่นไม่หยุด “เกมเอาชีวิตรอดนี่ใช้ระบบจับคู่แบบอีแอลโอด้วยเหรอ? ยิ่งเราเก่ง ตัวประหลาดที่จับคู่มาก็ยิ่งเกินมนุษย์งั้นสิ? ปล่อยให้ฉันได้สะใจสักครั้งไม่ได้หรือไง?”
“ถ้าปล่อยให้เธอสะใจได้ นั่นก็ไม่ใช่เกมเอาชีวิตรอดแล้ว” หลินมั่วหรานใช้มือสารพัดประโยชน์กวาดขยะไปไว้ข้าง ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย “เลิกบ่นได้แล้ว ช่วยจับตาดูกู้หนานด้วย”
เธอเลือกยืนในตำแหน่งที่เหมาะที่สุด แล้วเริ่มร่ายเวทใส่พื้นที่รอบตัวกู้หนาน
ทุกครั้งที่ชายหนุ่มถูกซอมบี้ล้อม หรือมีการโจมตีกำลังจะถึงตัว หอกสายฟ้าหรือลูกไฟที่เล็งได้อย่างแม่นยำก็จะพุ่งลงมาทันเวลา ฉีกช่องเปิดให้เขา บางครั้งยังมีทหารวิญญาณผุดขึ้นจากพื้น คอยขวางการลอบโจมตีที่หลบไม่พ้น
ฝูงซอมบี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ความผันผวนในสนามรบก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด
กู้หนานเพิ่งหลบการพุ่งเข้าจู่โจมของซอมบี้ตัวหนึ่งได้ กระสุนปืนใหญ่ก็แหวกอากาศพุ่งมาจากระยะไกล
รูม่านตาของเขาหดวูบ ทันใดนั้น ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านหลัง ระเบิดกระสุนนัดนั้นกลางอากาศก่อนถึงตัว เกิดประกายไฟเจิดจ้ากลุ่มหนึ่ง แรงระเบิดซัดซอมบี้รอบข้างกระเด็นไปเป็นแถบ