"จะทำยังไงดี..."
ด้วยสภาพของเธอในตอนนี้ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางแย่งสิทธิ์เจ้าของรถกับผู้ชายตรงหน้าได้ พอสิทธิ์นั้นตกไปอยู่ในมือเขา เธอก็กลายเป็นฝ่ายถูกบีบจนหมดทางสู้โดยสมบูรณ์
เธอมองไปที่กู้หนาน ในจังหวะเดียวกันกู้หนานก็มองมาเธอเหมือนกัน
ทั้งคู่จ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็เผยอยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นแล้วเดินย่างกรายไปทางหลินมั่วหราน ระหว่างทางก็กดปุ่มบางอย่างบนรถไปพลาง พื้นที่ภายในรถค่อย ๆ กว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ชายคนนั้นก็ค่อย ๆ ยืดตัวยืนเต็มความสูง
กู้หนานเดินมาถึงตรงหน้าหลินมั่วหราน ร่างสูงใหญ่ทอดเงาครอบคลุมเธอเอาไว้มิดอัดเธอจนติดอยู่ที่มุมหนึ่ง
ตอนที่เขายังนอนอยู่หลินมั่วหรานไม่ได้สังเกต พอเขาเดินมายืนตรงหน้าจริง ๆ เธอถึงได้รู้ว่าร่างของผู้ชายคนนี้สูงใหญ่แค่ไหน เขาสูงเกือบสองเมตร ประหนึ่งภูเขาลูกเล็ก ๆ ที่ยากจะข้ามผ่าน กั้นอยู่ตรงหน้าหลินมั่วหราน สร้างแรงกดดันมหาศาล
"สิทธิ์เจ้าของรถ ตกเป็นของฉัน...มีปัญหามั้ย?"
"ถ้า...ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?"
ปัง!
ฝ่ามือของกู้หนานทึบลงบนที่วางแขนข้างตัวเธอ เข่าดันเข้ามาระหว่างขาของหลินมั่วหราน เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ลองดูก็ได้"
เธอถูกข่มขู่!!
"ไอ้บ้า!!" หลินมั่วหรานกัดฟันแน่น จ้องหน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยความโกรธ "แกจะทำอะไรฉัน?"
เขาคว้าปอยผมสีขาวราวหิมะของหลินมั่วหรานขึ้นมาคลึงเล่น ศีรษะโน้มลงมาข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรด "แกก็รู้ว่าฉันจะทำอะไร แกเป็นคนฉลาด ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้ จะทำอะไรได้ล่ะ?"
"ทำยังไงดี! ทำยังไงดี! ทำยังไงดี! ยกสิทธิ์ให้ก็เท่ากับมอบตัวให้เขาทั้งหมด ไม่ยกก็โดนจัดการตอนนี้แหละ!" หลินมั่วหรานกรีดร้องในใจ อารมณ์ข้างในไม่ได้สงบนิ่งเหมือนสีหน้าตอนนี้เลยสักนิด
"ถ้ามีพลังวิเศษก็คงดี!"
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากัน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของทั้งสองพร้อมกัน
[เริ่มการสุ่มพลังผู้เล่น...]
"พลังวิเศษ?!"
หลินมั่วหรานดีใจในใจ ถ้าหากเธอตื่นพลังที่แข็งแกร่งอะไรสักอย่างขึ้นมา เธอก็จะมีกำลังพอจะสู้กับกู้หนานได้
"ขอให้เป็นพลังโจมตีที่แรง ๆ ด้วยเถอะ!!"
[1%...5%...10%...]
หลินมั่วหรานภาวนาในใจ ร่างกายค่อย ๆ หดตัวลงภายใต้แรงกดดันของกู้หนาน
ส่วนกู้หนานขมวดคิ้วมุ่น เขารู้ดีว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ตื่นพลังที่แข็งแกร่งขึ้นมา ตำแหน่งของเขาก็คงไม่ดีเอาเสียแล้ว
เขาก้าวขึ้นไปข้างหน้า โน้มตัวลงอุ้มร่างบางของเด็กสาวขึ้นมา แล้วโยนเธอลงบนเตียงในรถบ้าน
"โอ๊ย!"
หลินมั่วหรานถูกโยนจนหัวหมุนตาลาย ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ผู้ชายคนนั้นก็คร่อมลงมาบนตัวเธอแล้ว รวบข้อมือเธอไว้แน่น เธอตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
"ไม่เอาหน่า! ไม่เอาหน่า! ไอ้บ้านี่จะขืนใจฉันจริง ๆ เหรอ!"
เธอมองแถบความคืบหน้าของการสุ่มพลัง แล้วก็มองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าแทบจะหายใจรดกัน
[70%...80%]
"จบแล้ว ๆ!!"
หลินมั่วหรานกรีดร้องในใจ แถบความคืบหน้ายังเหลืออีกนิดเดียว แต่กู้หนานอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอมีเพียงสองทางเลือก
หนึ่ง: อดทนอดกลั้นกับผู้ชายคนนี้ เดิมพันกับพลังวิเศษที่เลื่อนลอย เพื่อแย่งชิงตำแหน่งเจ้าของรถ
สอง: ยอมจำนน ยกตำแหน่งเจ้าของรถให้ แล้วกลายเป็นเพียงบริวารของเขา
"ทำยังไงดี! ทำยังไงดี! ฉันไม่อยากโดนข่มขืน!"
เธอคิดอย่างบ้าคลั่งในหัว ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย จะเดิมพันหรือไม่เดิมพัน
[85%...90%...]
"ทำไมการสุ่มพลังถึงต้องมีแถบความคืบหน้าด้วยวะ!! คนอื่นเขาสุ่มปุ๊บได้ปั๊บจบกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ!!"
สุดท้ายเธอก็ยอมจำนน เธอกลัวว่าถ้าไม่ได้พลังที่แข็งแกร่ง ยังจะต้องเสียเนื้อเสียตัว และยังทำให้ผู้ชายตรงหน้าโกรธอีก
"ฉะ...ฉัน...ฉันยกให้...สิทธิ์เจ้าของรถเป็นของแก! ปล่อยฉัน!" เสียงของหลินมั่วหรานขาด ๆ หาย ๆ ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้
ได้ยินคำยอมจำนนของเธอ กู้หนานก็ไม่ได้รีบปล่อยเธอ แต่รอจนเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น ก่อนจะปล่อยเธอ
"ไอ้เวร! แกมันสัตว์เดรัจฉาน!"
หลินมั่วหรานยังตกใจไม่หาย ร้องด่าเขาไปด้วยความโมโห เกือบไปแล้ว ไหม้ไปเสี้ยววินาที ถ้าเธอยอมช้าลงอีกนิด เธอมั่นใจว่าไอ้หมอนี่จะลงมือจริง ๆ แน่
"เอาล่ะ ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรแกสักหน่อยนี่นา!" กู้หนานโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "พูดอีกที ฉันไม่รังเกียจที่จะทำต่อนะ เพราะตอนนี้แกเป็นผู้โดยสารของฉันแล้วนี่~"
"แก!!!"
"พลังของแกคืออะไร? ถึงเวลาแล้วสินะ ควรจะตื่นได้แล้ว บอกพลังของแกมา!" กู้หนานสั่งการ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอที่เปียกโชกไปด้วยน้ำตา นิ้วของเขาเช็ดน้ำตาที่มุมตาของเธอให้
"ตั้งแต่นี้ แกเป็นเพื่อนร่วมทีมของฉันแล้ว ฉันจะปกป้องแกเอง! แน่นอน แกก็ต้องมีคุณค่าให้ฉันด้วย จะเป็นคุณค่าทางอารมณ์หรือทางพลังก็ได้"
หลินมั่วหรานเม้มริมฝีปาก ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
[พลังผู้เล่นได้ตื่นขึ้นแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วยตนเอง]
เธอเปิดแผงผู้เล่นขึ้นมาตรวจสอบ
[ชื่อ: หลินมั่วหราน]
[สถานะ: ผู้โดยสาร]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[สภาพ: แข็งแรง]
[เลเวล: 1]
[จิตวิญญาณ: 6](หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยของคนปกติคือ 5 คุณสมบัติด้านจิตวิญญาณส่งผลต่อความต้านทานทางจิตใจ การใช้พลังพิเศษ และการฟื้นฟูพลังจิตที่เร็วขึ้น)
[ร่างกาย: 2](หมายเหตุ: ค่าเฉลี่ยของคนปกติคือ 5 ส่งผลต่อความเร็ว พลัง การป้องกัน และความแข็งแรงของร่างกาย)
เธอมองลงไปด้านล่าง ก็เห็นพลังที่เธอตื่นขึ้นมา
[เตาหลอมรวมจักรวาลระดับ SSS: สามารถหลอมรวมสิ่งของใดก็ได้ การหลอมรวมจะสำเร็จเสมอ!]
[ผลที่หนึ่ง การหลอมรวมสุ่ม: ใส่วัตถุสามชิ้นใดก็ได้เพื่อทำการหลอมรวมแบบสุ่ม จะได้รับวัตถุที่มีคุณภาพสูงขึ้นอย่างแน่นอน]
[ผลที่สอง การหลอมรวมขั้นสูง: ใส่วัตถุที่เหมือนกันสามชิ้นเพื่อทำการหลอมรวมอัปเกรด มีโอกาสคริติคอลเพื่อรับวัตถุเพิ่มเติม]
"พลังก็ใช้ได้อยู่นะ... แต่สู้ใครไม่ได้เลยนี่สิ! ถ้าฉันเดิมพันจริง ๆ ตอนนี้คงโดนจัดการสลบไปแล้ว" หลินมั่วหรานถอนหายใจในใจ
แต่ตำแหน่งเจ้าของรถที่ต้องยกให้ไป เช่นนั้นเรื่องแบบนี้คงเป็นแค่เรื่องของเวลา แต่ความเสียดายนั้นอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งวินาที
[ธาตุทั้งเก้าเทวะระดับ SSS: สามารถใช้เวทมนตร์ธาตุทั้งเก้า ได้แก่ ไฟ น้ำ น้ำแข็ง สายฟ้า ดิน ลม ไม้ แสง ความมืด ทุก ๆ สิบเลเวลที่เพิ่มขึ้น จะสามารถเรียนรู้สกิลเวทมนตร์เพิ่มเติมได้หนึ่งสกิล]
"ให้ตายสิ! รู้งี้เดิมพันตั้งแต่แรกแล้ว! มีพลังแบบนี้ฉันจะต้องกลัวอะไรอีก?!"
หลินมั่วหรานแทบจะเสียใจตาย แต่ไม่เป็นไร วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เธอมีโอกาสแย่งชิงอำนาจกลับคืนมาเสมอ เรื่องอัปยศอดสูเล็กน้อยตอนนี้ ก็เป็นเพียงการยอมจำนนเชิงกลยุทธ์เท่านั้น
อดทน!
สามสิบปีทางตะวันออก สามสิบปีทางตะวันตก อย่ามองข้ามความจนของเด็กสาว!
เธอกำลังอินกับบทละครในหัวตัวเองอยู่เลย มือของกู้หนานก็แนบลงมาบนหน้าท้องน้อยของเธออย่างเงียบ ๆ ตราสัญลักษณ์ผูกมัดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
[ติ๊ง! คุณถูกผูกมัดสัญญาแล้ว!]
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ประหนึ่งค้อนหนักทุบลงมาทำให้สมองของหลินมั่วหรานอื้อไปหมด เธอชะงักงันไปทั้งตัว
...สัญญา? สัญญาอะไร? ฉันถูก...ผูกมัดสัญญา?
เธอหันขวับไปทางด้านหลัง ก็ชนกับใบหน้าที่ยิ้มไม่ยิ้มของกู้หนานพอดี ไฟโทสะพุ่งขึ้นมาเหนือหัวทันที โดยไม่มีความปราณี เปลวเพลิงพลุ่งพล่านออกมาจากฝ่ามือของเธออย่างกะทันหัน พุ่งตรงไปหากู้หนานพร้อมกับความโกรธแทบจะในวินาทีถัดมา—
"แกทำอะไรกับฉันวะ!!"
กู้หนานไม่หลบไม่เลี่ยง คว้าข้อมือเธอไว้ได้ในทันที
ท่วงท่าเรียบง่ายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เปลวเพลิงกลับสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่า ไม่แม้แต่ควันเส้นบาง ๆ
"มั่วหราน ใจเย็นก่อน" เสียงของเขาทุ้มต่ำและมั่นคง มุมปากยังคงเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่เหมือนมีเหมือนไม่มี "นี่ก็แค่...ประกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นแหละ"