[ขอบอกล่วงหน้า เรื่องนี้เป็นแนวรับเข้าหาคน สาวๆ ให้ฟรีเร็วมาก]
[และ! อย่าแบนฉันอีกนะเหมียว ฉันจะทำตัวดีๆ แล้ว]
[โดนทีมตรวจสอยอีกแล้ว เนื้อหาบางส่วนหายไป ต้องจินตนาการเอาเอง]
[จริงๆ ไม่มีอะไรเลย อิอิ]
[เนื้อเรื่องอาจจะแนวทะลึ่งๆ หน่อย เตรียมใจกันไว้ได้เลย]
[จุดฝากสมองไว้ที่นี่]
"เอ่อ... นี่ที่ไหนเนี่ย?"
หลินมั่วหรานรู้สึกเหมือนโดนอะไรหนักๆ ทุบที่หัว มึนงงไปหมด พอเปิดตาก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายข้างหน้า
"ไอ้หมอนี่มันใครวะเนี่ย?"
นางค่อยๆ ลุกขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในรถบ้าน การตกแต่งภายในไม่ได้หรูหราอะไร ค่อนข้างเรียบง่าย แต่พื้นที่กว้างขวาง
ลมเย็นจากแอร์พัดมากระทบตัว นางถึงกับสั่นสะท้าน ก้มลงมอง เห็นทะลุเข้าไปถึงเนินเนื้อเนียนขาว ก็ต้องอึ้งไปนาน
"นี่... ของฉันเนี่ยนะ?" เอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
หลินมั่วหรานตกใจจนหัวไปกระแทกกับชั้นวางของดังปัง เจ็บจนน้ำตาเล็ด
รีบตรวจร่างกายตัวเองอย่างละเอียด แล้วก็ได้ข้อสรุปที่น่ากลัว
"ฉันกลายเป็นผู้หญิง! หรือว่า... ฉันข้ามภพมาเป็นผู้หญิง!"
วินาทีถัดมา นางก็พบเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่า
"เสื้อผ้าฉันหายไปไหน?"
นางมองไปที่ชายผมดำคนนั้น เขาร่างสูงใหญ่กำยำ ซิกแพ็คแน่นชัด กล้ามเนื้ออกใหญ่โตจนหนีบคนตายได้ ร่องขาเสือก็เห็นชัดเจน
แน่นอน สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่จุดที่สะดุดตาที่สุด
สายตาของหลินมั่วหรานเลื่อนไปหยุดที่จุดใดจุดหนึ่งโดยอัตโนมัติ
"คุณพระ!!! ไม่เล็กเลยนิ!"
หลินมั่วหรานพิจารณาเขาอย่างละเอียด ยกมือขึ้นเทียบขนาด พร้อมส่งเสียงฮึมฮัม: "ก็ยังสู้ฉันตอนก่อนไม่ได้หรอกนะน้องชาย!"
พูดแบบนั้น แต่หลินมั่วหรานก็ยังตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้ง
ถึงผู้ชายตรงหน้าจะหล่อและหุ่นดี แต่เขาก็ไม่ได้เป็นเกย์
แค่นึกว่าตัวเองอาจจะมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนี้ไปแล้ว ถ้าหลังจากนี้เขาจับตนกดลงกับพื้น จะทำยังไง? แล้วทำเรื่องแบบนั้นทุกวันตามสิทธิ์ สุดท้ายก็ท้องกับผู้ชายคนนี้
คิดถึงตรงนี้ หลินมั่วหรานรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง
"แฮ่กๆ! ยังไงก็ต้องตรวจให้ชัดก่อน! ฉันว่าเรื่องนี้จำเป็นมาก!" หลินมั่วหรานพึมพำกับตัวเอง
นางตรวจอย่างละเอียดถี่ถ้วน พบว่าตัวเองยัง "สภาพใหม่เอี่ยม" ก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง
"เฮ้อ— ดูท่าเราไม่ได้มีอะไรกันมาก่อน"
หลินมั่วหรานกวาดสายตามองไปทั่วรถบ้าน
"ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?"
ชาติก่อนเธอไม่เคยนั่งรถบ้านมาก่อน ไม่มีความรู้เรื่องการจัดวางภายในเลย
รู้แค่ว่าตัวเองน่าจะอยู่ในส่วนพักอาศัย มองไม่เห็นตำแหน่งห้องคนขับ
นางมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกแห้งแล้งรกร้าง และในบางครั้งก็เห็นร่างเดินโซซัดโซเซอยู่กระจัดกระจาย—ศพดิบ
"เฮ้ย?! ศพดิบ? นี่มันโลกวันสิ้นโลกเหรอ?"
นางคลานลงจากเตียง เหยียบเท้าเปล่าลงบนพื้นรถบ้าน มองไปที่กระจกที่สะท้อนร่างของตัวเอง
ผมยาวสีขาวราวหิมะปลิวสยายอยู่กลางแผ่นหลัง ดวงตาสีฟ้าคราม หน้าตาน่ารักบริสุทธิ์ปนกับความเยือกเย็นแบบเด็กๆ ใบหน้าเย็นชาเป๊ะเว่อร์ อีกทั้งร่างกายก็อ้อนแอ้นได้รูปแต่ไม่สูงนัก พูดให้ชัดๆ ก็แค่ราวๆ หนึ่งเมตรห้าสิบเท่านั้นเอง
เป็นภาพของเด็กสาวโลลิต้าสไตล์เย็นชา แต่ unfortunately ปอยผมที่ชี้ตั้งบนหัวกลับทำลายบุคลิกนั้นจนหมดสิ้น กลับกลายเป็นความน่ารักดูมึนๆ แทน
"นี่ฉันเหรอ? น่ารัก... น่ารัก... น่ารักมากกก!!!" หลินมั่วหรานสำรวจตัวเองอย่างละเอียด จากนั้นก็เท้าเอว "ไม่นึกเลยว่าฉันหลินมั่วหรานจะได้เกิดใหม่กลายเป็นสาวสวยขนาดนี้! ก็ใช้ได้นิ!"
นางไม่ได้หลงตัวเองนานนัก เพราะยังนึกถึงศพดิบที่เห็นนอกหน้าต่างอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะกังขาในตัวตนของผู้ชายบนรถคันนี้
"ฉันกับเขาเป็นอะไรกันแน่? อยู่บนรถคันเดียวกัน..."
หลินมั่วหรานพยายามนึก แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ความทรงจำของร่างนี้ก็ไม่มี แต่นางกลับไม่รู้สึกผิดปกติอะไร เหมือนร่างนี้เป็นของตัวเองมาแต่กำเนิด
"ถ้าตอนนี้เป็นวันสิ้นโลก... ฉันคงไม่ใช่สาวใช้ของเขาหรอกนะ?!"
ชาติก่อนเธออ่านนิยายวันสิ้นโลกมาพอดู พระเอกเหล่านั้นขับรถตระเวนเก็บสาวๆ ไปทั่ว ด้วยพลังพิเศษอันแกร่งกล้าก็เปิดฮาเร็มได้อย่างง่ายดาย
ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าตัวเองไม่มีพลังพิเศษ บทบาทบนรถก็คงได้แค่เป็นแม่ครัวเล็กๆ หรือไม่ก็ที่อุ่นเตียง
เพราะโลกวันสิ้นโลกไม่เลี้ยงคนเกียจคร้าน ทุกคนล้วนมีประโยชน์ในแบบของตัวเอง โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆ แบบนี้
นางมองดูร่างกายอันสมบูรณ์แบบของหญิงสาวในกระจก
ผิวดีจริงๆ หุ่นก็เยี่ยมจริงๆ แต่—ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง แล้วปล่อยให้เปลือยเปล่าแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเอาเสียเลย
ถ้าผู้ชายคนนั้นตื่นขึ้นมาเห็นสภาพแบบนี้ เกิดอารมณ์สัตว์ขึ้นมาจะทำยังไง?
ต่อให้ตอนนี้เรายังไม่ได้มีอะไรกัน แต่เธอก็ไม่สามารถเอาตัวเองไปเดิมพันกับความอดทนของผู้ชายแปลกหน้าได้
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นนักพรตผู้ยิ่งใหญ่แบบที่ยื่นอาหารให้ก็ไม่กินในนิยาย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้มันคือวันสิ้นโลก
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ จะไม่มีใครมาช่วยเธอ หรือแม้แต่เธอยังต้องพึ่งพาผู้ชายคนนี้เพื่อเอาชีวิตรอด
"เป็นจุดเริ่มต้นที่ห่วยแตกจริงๆ!" หลินมั่วหรานถอนหายใจ หันไปเปิดตู้เสื้อผ้าในรถบ้าน
เสื้อผ้าในตู้น้อยจนน่าสงสาร มีแค่สองชุด
ชุดหนึ่งเป็นชุดรบชายที่ใหญ่โตน่าเกรงขาม อีกชุดหนึ่งเป็น... อืม... เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง เธอหยิบขึ้นมาเทียบดู ชุดรบนั่นใส่ไม่ไหวแน่นอน ส่วนเสื้อเชิ้ตพอจะใส่ได้
เธอตัวไม่สูง เสื้อเชิ้ตจึงพอดีกับที่ควรปิดบัง ยาวจรดโคนขาพอดี
"ช่างเถอะ... ยังไงก็ดีกว่าไม่ใส่... ถึงจะยังหนาวๆ อยู่ก็เถอะ"
"อือ—"
เพิ่งติดกระดุมเสร็จ ก็มีเสียงทุ้มต่ำของชายดังมาจากด้านหลัง เขาตื่นแล้ว
"ที่นี่... ที่ไหน?"
สายตาของชายคนนั้นยังมัวๆ อยู่ ผ่านภาพเบลอๆ เขาก็เห็นร่างเล็กขาวผ่องอยู่ตรงหน้า
[ตรวจพบผู้รอดชีวิตสองคนตื่นแล้ว กำลังโหลดกฎกติกา—]
[ผู้เล่นหลินมั่วหราน ผู้เล่นกู้หนาน ได้ถูกผูกเข้ากับเกม "เอาชีวิตรอดบนท้องถนน" แล้ว]
[จำนวนผู้เล่นที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้: 16587632100 / 16587632100]
[ตอนนี้จะเริ่มอ่านประกาศกติกาของเกม กรุณาตั้งใจฟัง กติกาคือกฎแห่งการเอาชีวิตรอด—]
[กติกาข้อที่หนึ่ง: ทุกคันรถตั้งต้นต้องเลือก "เจ้าของรถ" หนึ่งคน เจ้าของรถมีสิทธิ์ใช้รถสูงสุด รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: สิทธิ์ในการกำหนดให้ผู้โดยสารขึ้นลงรถได้อย่างอิสระ สิทธิ์ในการจัดสรรทรัพยากรในรถอย่างเป็นเอกภาพ และสิทธิ์ในการบังคับขับไล่ผู้โดยสารบางคนออกจากรถในเงื่อนไขเฉพาะ กรุณาเลือกเจ้าของรถอย่างรอบคอบ เพราะสิทธิ์คืออำนาจแห่งการฆ่าหรือปล่อยให้มีชีวิต]
[กติกาข้อที่สอง: ระหว่างทางบนถนนจะสุ่มรีเฟรชกระเป๋าเสบียง ชนิดครอบคลุมอาหาร น้ำ อาวุธ เวชภัณฑ์ และอะไหล่รถยนต์ ตำแหน่งและเวลาที่กระเป๋าเสบียงปรากฏขึ้นสุ่มทั้งหมด จะได้หรือไม่ได้ขึ้นอยู่กับความเร็วปฏิกิริยาและความสามารถในการตัดสินใจ]
[กติกาข้อที่สาม: ฆ่าสัตว์กลายพันธุ์หรือหน่วยคุกคามอื่นๆ บนถนน จะได้ค่าประสบการณ์ไว้เพิ่มเลเวลตัวละคร อัปเลเวลได้ค่าพลังไปเสริมร่างแข็งแกร่ง และมีโอกาสดรอปทรัพยากรต่างๆ พร้อมกันด้วย]
[กติกาข้อที่สี่: รถไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีวันพัง ทุกครั้งที่ชนหรือเจอสภาพถนนเลวร้ายจะทำให้ความทนทานลดลง เมื่อความทนทานเป็นศูนย์รถจะใช้งานไม่ได้เด็ดขาด กรุณาจับตาดูสภาพรถไว้เสมอ ซ่อมแซมให้ทันเวลา]
[กติกาข้อที่ห้า: ตั้งแต่นี้ไป ข้างหลังพวกคุณจะมีพายุทรายมรณะเคลื่อนตัวเข้ามาเรื่อยๆ เมื่อรถวิ่งในอาณาเขตพายุทราย จะเสียความทนทาน 5% ต่อวินาที ยิ่งอยู่ในพายุทรายนานขึ้น อัตราการหักความทนทานยิ่งเพิ่มขึ้นอีก 5% ต่อวินาที ผู้เล่นคนใดก็ตามที่ไปเผชิญพายุทรายโดยตรง จะได้รับความเสียหายร้ายแรงที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ ความเร็วพื้นฐานของพายุทรายคือ 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และ—มันกำลังเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ]
[กติกาข้อที่หก: พวกคุณมีระยะเวลาคุ้มครองช่วงเริ่มต้น 3 ชั่วโมง ใน 3 ชั่วโมงนี้ ความทนทานรถจะเสียครึ่งหนึ่ง และอัตราการรีเฟรชเสบียงจะเพิ่มขึ้น ใช้ช่วงเวลาทองนี้ให้คุ้มค่าที่สุด]
[กติกาข้อที่เจ็ด: ยานพาหนะคือเขตปลอดภัยของคุณ หากไม่ได้รับอนุญาต ใครก็ไม่สามารถเข้ามาได้]
[กติกาข้อที่แปด: ภายในยานพาหนะ เจ้าของรถคือผู้ปกครองสูงสุด ผู้เล่นอื่นไม่สามารถทำร้ายเจ้าของรถบนรถได้ ของในรถจะไม่ถูกขโมยยกเว้นเจ้าของรถตาย]
[ทั้งหมดนี้คือกติกาทั้งหมด]
เสียงกลไกประกาศจบ หลินมั่วหรานถึงกับช็อกไปทั้งตัว
"เอาชีวิตรอดบนท้องถนน? บ้าไปแล้วเหรอ!?"
นางค่อยๆ หันไปมองชายตรงหน้าที่กำลังขยี้ตาอย่างงุนงง สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวไปทีละน้อย