กลับมาที่โต๊ะอาหาร กู้หนานวางสาวน้อยผมขาวที่พาดอยู่บนไหล่ลง
พูดให้ถูกคือวางเธอลงบนตักตัวเอง แขนทั้งสองข้างสอดผ่านข้างลำตัวเธอ โอบรัดเอาไว้แน่นราวกับเข็มขัดนิรภัยรูปคน
หลินมั่วหรานนั่งอย่างอึดอัดไปทั้งตัว
“เก้าอี้” บ้า ๆ นี่นั่งแล้วเจ็บ มีอะไรบางอย่างดุนเธออยู่ เธอขยับหนีตั้งสองครั้งก็ไม่พ้น กลับกลายเป็นว่าเสียดสีจนใบหูร้อนผ่าว
เธอกระแอมเบา ๆ ตัดสินใจเปลี่ยนแผน ชี้ไปยังเนื้อตุ๋นบนโต๊ะเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“นี่! ชุดเนื้อตุ๋นระดับหายาก กินแล้วเพิ่มค่าสถานะได้ถาวร มีแค่ชุดเดียวในทั้งเซิร์ฟเวอร์! แล้วก็ราเม็งกระดูกหมูนี่ มีเอฟเฟกต์ช่วยให้อิ่ม ส่วนสองแก้วนี้เป็นน้ำอัดลมแช่เย็นรุ่นอัปเกรด ดื่มแล้วฟื้นฟูพลังจิตเร็วขึ้น แถมยังเพิ่มค่าความสุขด้วย”
เธอแนะนำอาหารบนโต๊ะอย่างเป็นข้อเป็นตอน น้ำเสียงอวดดีจนแทบปิดไม่มิด พอพูดจบก็เงยหน้ามองกู้หนาน พยายามทำสีหน้าให้ดูจริงใจและไร้เดียงสา
“ฉันเก่งขนาดนี้แล้ว ปล่อยฉันได้หรือยัง?”
เดิมทีเธอตั้งใจจะแอบกินชุดเนื้อตุ๋นนี้คนเดียว แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เปิดโอกาสให้เธอเก็บของดีไว้กินเอง
ถ้าไม่หาทางหลุดไปจากตรงนี้ เกิดหมอนี่คึกขึ้นมาแล้วนั่งทับเธอจริง ๆ คงได้กลายเป็นปลั๊กเสียบแน่
เธอไม่สงสัยเลยว่าเขาจะทำเรื่องแบบนั้นได้
ฉวยโอกาสตอนเธอตกที่นั่งลำบาก หลอกให้เป็นแฟน หน้าด้านจูบเธอ ตอนนี้ยังได้คืบจะเอาศอก ไม่สนใจความต้องการส่วนตัวของเธอในฐานะผู้หญิงเลยสักนิด!
เสียดายที่โลกบ้า ๆ นี่ไม่มีกฎหมาย ไม่อย่างนั้นเธอจะฟ้องให้เขาหมดตัว แถมเอาไปแฉลงเสี่ยวหงซูให้ชื่อเสียงป่นปี้
ถึงจะอัดอั้นใจแค่ไหน หลินมั่วหรานก็ฉลาดพอที่จะไม่แสดงออกทางสีหน้า