ห้องนอน
หลังจากกินข้าวเสร็จ หลินมั่วหรานก็ถูกกู้หนานอุ้มเข้ามาในห้องนอน
แน่นอนว่าคราวนี้ทั้งคู่ไม่ได้ทำอะไรกัน
หมอนี่แค่ซุกหน้าลงกับซอกไหล่ของเธอแล้วถูไถอย่างไม่เอาไหน จากนั้นก็กอดเธออยู่สองสามที ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างสนิท หายใจสม่ำเสมอยาวนาน หลับสบายเสียจนอดหมั่นไส้ไม่ได้
หลินมั่วหรานเอนหลังพิงหัวเตียงอย่างเบื่อหน่าย เปิดช่องภูมิภาคขึ้นมา ข้อความบนหน้าจอไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
“ข่าวด่วน! ซอมบี้ในนครที่สาบสูญเป็นพวกเลเวล 5 ทั้งนั้น! พวกที่ยานพาหนะยังไม่ถึงเลเวล 3 อย่าเข้ามาตายเปล่าเลย เข้ามาก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารเสริมให้ซอมบี้”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ ฉันวนดูรอบหนึ่งแล้ว โชคดีที่รถฉันเร็ว เลยหนีออกมาได้ทัน ใครไม่มีฝีมือจริง ๆ อย่ามาเลย ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตมาทิ้ง”
“ที่คนข้างบนพูดจริง ฉันก็มาถึงแล้ว ซอมบี้เป็นเลเวล 5 ทั้งนั้น แต่ทรัพยากรในนั้นก็อุดมสมบูรณ์จริง ๆ”
“กิลด์ต่าง ๆ เข้าไปกันหมดแล้ว พื้นที่รอบนอกแทบไม่เหลือใคร พวกคนไร้สังกัดอย่างเราก็เก็บกวาดรอบนอกไปก่อนเถอะ ข้างในไม่ใช่สนามรบของเราแล้ว”
“ถ้าไม่ไปนครที่สาบสูญ ก็ไปเขตถัดไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? พวกนายยอมแพ้กันหมดแล้วหรือไง?”
ผู้เล่นไม่น้อยเดินทางไปถึงนครที่สาบสูญแล้ว กิลด์ใหญ่ ๆ ก็ทยอยเข้าไป ความเร็วเหนือกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก
หลินมั่วหรานไถอ่านข้อความ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พลางคิดว่าเหมือนในนิยายเป๊ะ ตัวเอกไปถึงไหน ตัวประกอบก็ตามไปถึงนั่น แน่นอนว่าเธอยังไม่ได้หลงตัวเองถึงขั้นคิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเธอ
เมื่อคนเข้าเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ อีกไม่นานพวกเขาก็จะไม่ได้เจอแค่ซอมบี้ แต่ยังต้องรับมือกับผู้เล่นคนอื่นด้วย