ทั้งสองออดอ้อนกันอยู่พักใหญ่ กว่าจะค่อย ๆ กลับขึ้นรถ
มื้อเย็นอลังการเกินเหตุ ทั้งอาหารทะเล หม้อไฟเนื้อวัว และกุ้งล็อบสเตอร์ตัวเล็กผัดเผ็ด วางเต็มโต๊ะ ด้วยสภาพร่างกายของทั้งคู่ที่เผาผลาญพลังงานมากกว่าปกติหลายเท่า ปริมาณอาหารที่กินได้จึงเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว หลินมั่วหรานยิ่งจัดเต็ม กวาดอาหารไปกว่าครึ่งโต๊ะราวกับพายุพัดผ่าน
สุดท้ายเธอกินขนมคุณภาพหายากเข้าไปอีกชิ้น ถึงจะอิ่มสนิท ก่อนจะซุกตัวในอ้อมแขนกู้หนานเหมือนลูกแมวที่อิ่มหนำ ส่งเสียงครางเบา ๆ
“กู้หนาน ฉันกินเยอะขนาดนี้ จะอ้วนลงพุงไหมนะ”
เธอลูบท้องน้อยที่ยังแบนราบ น้ำเสียงแฝงความกังวลเล็กน้อย
“ไม่หรอกมั่วหราน ตอนนี้เธอใช้พลังงานเยอะล้วน ๆ อาหารธรรมดาตามอัตราการเผาผลาญของเธอไม่ทันแล้ว”
กู้หนานโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ ก่อนเสริมเสียงเบาว่า
“ถ้าวันไหนท้องมั่วหรานป่องขึ้นมาจริง ๆ รับรองว่าไม่ได้กินจนอ้วน แต่ท้องแล้วต่างหาก”
“วัน ๆ เอาแต่พูดอะไรแปลก ๆ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง”
หลินมั่วหรานคร้านจะสนใจเขา หยิบโทรศัพท์สุดล้ำขึ้นมาดูอนิเมะต่อ ระบบขับขี่อัตโนมัติตั้งเส้นทางไว้เรียบร้อยแล้ว เวลาที่เหลือจึงกลายเป็นช่วงเวลาส่วนตัวหายากของทั้งคู่
กู้หนานโอบหญิงสาวในอ้อมแขนไว้ พอไม่มีอะไรทำก็เริ่มศึกษาฟังก์ชันถ่ายภาพของระบบ
ลองอยู่สองครั้ง เขาก็พบด้วยความประหลาดใจว่าเลนส์ใช้มุมมองจากดวงตาของตัวเองเป็นช่องมองภาพ
เขาก้มมองภาพที่ถูกหยุดไว้ในเลนส์ ไหล่ขาวผ่องของหญิงสาวในอ้อมแขนเผยออกมา แขนของเขาพาดอยู่ข้างเอวเธอ มองเห็นไหปลาร้ากับต้นคอด้านหลังได้อย่างชัดเจน รวมถึงเรียวขาที่สวมถุงน่องสีขาว และทรวงอกนุ่มนิ่มที่ขยับขึ้นลง
เอื๊อก เขากลืนน้ำลายเงียบ ๆ
“มั่วหรานนี่แค่นั่งเฉย ๆ ก็ดูยั่วแล้ว! นั่งเฉย ๆ ยังยั่วกันขนาดนี้ ไม่ใช่ว่ากำลังยั่วให้ฉันทำเรื่องผิดศีลธรรมหรอกหรือ” กู้หนานคิดในใจ