ภายในรถบัญชาการของสมาคมล่าหมาป่า อากาศยังหลงเหลือไออุ่นชวนให้ใจเต้นบางอย่าง
หมาป่าโลหิตนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้บัญชาการ เสื้อผ้าเปิดอ้า เผยอกแผ่นหนึ่ง แขนทั้งสองข้างโอบผู้หญิงผมเผ้ายุ่งเหยิงไว้ข้างละคน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ถึงได้ค่อย ๆ เดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาในห้องบัญชาการ
เขาพาดขาขึ้นบนแผงควบคุม พลางเลิกเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน “ได้อะไรมาแค่ไหน?”
ทันทีที่ภารกิจหลักเริ่มขึ้น ผู้เล่นแทบทุกคนก็หลั่งไหลไปทางนครที่สาบสูญ
ในฐานะประมุขสมาคมล่าหมาป่า หมาป่าโลหิตจะไม่คิดหาทางฉกฉวยผลประโยชน์ก้อนโตจากฝูงชนบนเส้นทางนี้ได้อย่างไร
ลูกน้องรีบเข้ามารายงาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ “ลูกพี่ วันนี้ได้มาไม่น้อยเลยครับ! อาศัยภารกิจหลักเป็นข้ออ้าง ดักปล้นคนง่ายจะตาย แค่ช่วงเช้าวันนี้ก็เก็บค่าผ่านทางจากคนไปแล้วสิบกว่ากลุ่ม”
“งั้นเหรอ” หมาป่าโลหิตเล่นเส้นผมตรงหัวไหล่ของหญิงสาวในอ้อมแขน หรี่ตาลง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “เจอเจ้ากู้หนานนั่นหรือยัง?”
หลังใจเย็นลง เขาก็ลองคิดทบทวนอย่างละเอียด กู้หนานสร้างความเสียหายให้เขาไม่น้อยก็จริง แต่เด็กหนุ่มหัวขนอ่อนยังไม่ถึงขั้นทำให้เขาแค้นฝังใจ สิ่งที่มีค่าจริง ๆ คือสาวน้อยผมขาวคนนั้น ผู้มีพลังธาตุระดับเอส หากจับเป็นกลับมาได้ กู้หนานก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งระหว่างพวกเขาสองคนเท่านั้น
รอยยิ้มบนหน้าลูกน้องชะงักไป “ยังไม่พบร่องรอยเขาครับ แต่ลูกพี่ จุดเก็บค่าผ่านทางหลายแห่งถูกโจมตี”
“จัดการพวกนั้นให้เรียบร้อยก็พอ” หมาป่าโลหิตโบกมือ น้ำเสียงไม่ใส่ใจ