กู้หนานจูงมือหลินมั่วหราน มุมปากยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจโดยไม่คิดปิดบัง ก่อนจะลดเสียงกระซิบข้างหูเธอว่า:
“มั่วหราน ฉันเริ่มแล้วนะ”
หลินมั่วหรานถอนหายใจในใจ แต่บนใบหน้ากลับคร้านจะแสร้งทำท่าตกใจอีกต่อไป
“รีบ ๆ หน่อย อย่ามัวอืดอาด”
“งั้นฉันเริ่มล่ะ—” กู้หนานสูดหายใจลึก วางมือทั้งสองข้างลงอย่างจริงจัง จากนั้นก็แอบบีบเบา ๆ ทีหนึ่ง
แรงไม่มาก แต่จงใจทำอย่างเห็นได้ชัด
หลินมั่วหรานจับได้ถึงลูกไม้เล็ก ๆ ของเขาแทบจะในทันที เธอยกเท้าเหยียบลงไปอย่างไม่ปรานี พื้นรองเท้ากดขยี้หลังเท้าเขาได้อย่างแม่นยำ จนกู้หนานเจ็บหน้าบิด สูดปากเฮือกใหญ่
“จะรีบได้หรือยัง!!” เธอกดเสียงต่ำ ดุดัน แต่ใบหูกลับแดงขึ้นมาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
“ที่รัก เบามือหน่อยสิ…”
กู้หนานลูบหลังเท้าไปพลาง ดึงคมดาบธาตุที่เปล่งประกายเก้าสีออกจากอกเธอไปพลาง สีหน้าราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างสาหัส ดูเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเจ้าของเตะก้นไม่มีผิด
“แก่แล้วยังไม่รู้จักสำรวม” หลินมั่วหรานกลอกตา ในใจกลับแอบนึกเสียใจอยู่เงียบ ๆ — สมควรแล้วจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าหมอนี่ภายนอกจะดูดีมีมารยาท แต่เนื้อแท้กลับเหลวไหลขนาดนี้
แต่พอคิดอีกที เมื่อก่อนเธอก็เคยเป็นผู้ชายเหมือนกัน จึงเข้าใจดีว่ารูปลักษณ์สาวน้อยผมขาวของตัวเองส่งผลต่อผู้ชายมากแค่ไหน
มีภรรยาสาวสวยที่พร้อมยกตัวให้แบบนี้ ถ้ากู้หนานไม่แต๊ะอั๋งนั่นสิถึงจะแปลก
ตั้งแต่แรกแล้ว เขาก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไร เธอรู้ดีมาตลอด
“ยังมีที่ไม่สำรวมกว่านี้อีก!” กู้หนานร้องลั่นขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วพาเธอวิ่งพุ่งไปยังทิศทางที่มีซอมบี้หนาแน่นที่สุด ทั้งโอบทั้งอุ้มเธอไว้
“เฮ้ ๆ ๆ—ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” หลินมั่วหรานดิ้นอยู่ในอ้อมแขนเขาสองสามที พอรู้ว่าดิ้นไม่หลุดก็ทำได้แค่ปล่อยให้เขาทำตามใจ