“กู้หนาน ฉันมีขาเอง ไม่ต้องอุ้ม!”
หลินมั่วหรานดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเขาอย่างพอเป็นพิธี
ไออุ่นจากร่างชายหนุ่มโอบล้อมเธอไว้ กลิ่นอายคุ้นเคยลอยเข้ามาใกล้ พอดิ้นไปสองครั้ง เธอก็หยุดขยับไปเอง สุดท้ายยอมแพ้ต่อการขัดขืนที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
แปะ
รองเท้าหนังข้างหนึ่งตกลงพื้น
หลินมั่วหรานรู้สึกเย็นวาบที่เท้า เท้าเล็กซึ่งหุ้มถุงน่องสีขาวแกว่งไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูกกลางอากาศ
ประตูห้องน้ำเปิดออก กู้หนานก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงอ่างอาบน้ำ แล้วค่อย ๆ วางเธอลงอย่างมั่นคง
“ให้ช่วยไหม?”
เขาหยิบยาสามหลอดออกจากช่องเก็บของ วางไว้บนชั้นข้างผนัง แล้วหันมามองเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูตั้งใจเกินไป
เด็กสาวผมขาวนั่งขดตัวอยู่ในอ่าง เท้าเล็กที่หุ้มถุงน่องสีขาวงอเข้าหากัน ร่างบอบบางสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าอมครามพร่าไปด้วยไอน้ำบาง ๆ ดูขลาดเขลา แต่ก็แฝงแววเจ้าเล่ห์ไว้เล็กน้อย
“พี่เจ้าของรถ อยากทำอะไรฉันเหรอ?”
เธอจงใจดัดเสียงให้นุ่มเล็ก แถมยังหดไหล่ ทำท่าราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่พลัดหลงเข้ามาในถ้ำหมาป่า