“อ้า—”
กู้หนานหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากหลินมั่วหราน
หญิงสาวไม่แม้แต่จะเงยหน้า อ้าปากงับไปกิน สายตายังคงจับจ้องหน้ากระดาษของคัมภีร์วาระสุดท้าย
ตั้งแต่ไม่ต้องขับรถ หมอนี่ก็ว่างจนแทบไม่มีอะไรทำ เอาแต่ป้อนอาหารเธอเป็นกิจกรรมสันทนาการประจำ
“กู้หนาน ตอนนี้ไม่ต้องขับรถแล้ว ว่างจริง ๆ สินะ ไม่กลับไปดูในช่องแชตหน่อยเหรอ?”
หลินมั่วหรานพลิกหน้าหนังสือ พลางเสนอขึ้นมาลอย ๆ
“เมียจ๋า ระบบแบนฉันไม่ให้พูดแล้ว”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของหลินมั่วหรานชะงัก ในที่สุดเธอก็เงยหน้ามองเขา “โดนแบน?”
“ก็ไปเถียงกับพวกสมาคมล่าหมาป่าน่ะสิ สามีของเธอสู้กับคนทั้งสมาคมอยู่คนเดียว แถมยังไม่เสียเปรียบเลยสักนิด”
ตอนพูดกู้หนานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเขียนชัดว่า ‘รีบชมฉันสิ’
“ไม่เลวเลย ฉันว่าตอนนี้พวกนั้นคงโมโหจนแทบคลั่งแล้ว”
หลินมั่วหรานจินตนาการภาพสมาชิกสมาคมล่าหมาป่าพากันหัวเสีย มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ถ้างั้นเมียจ๋า ให้รางวัลสามีผู้กล้าหาญสักหน่อยได้ไหม?”
หลินมั่วหรานปิดคัมภีร์ หันมามองเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายที่พูดประโยคนี้ซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน
“วันนี้พอแล้วจริง ๆ ฉันไม่อยากพูดประโยคนี้อีกแล้วนะ กู้หนาน”
กู้หนานมองท่าทางของเธอ ก็เข้าใจได้ทันที
วันนี้เขาขอมากไปหน่อยจริง ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ช่วงกำลังคลั่งรักนี่นา อยู่กับมั่วหรานนานแค่ไหนก็ไม่เคยพอ
เขาพึมพำในใจเบา ๆ รู้สึกว่าชีวิตก่อนหน้านี้ช่างเสียเปล่าราวกับเอาไปทิ้งให้หมากิน
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ตัวรถก็สั่นเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ตึง
【ยางรถเสียหาย มีสิ่งแปลกปลอมทะลุเข้าไปในยาง แต่ยังไม่ทำให้ยางแตก】