เสียงกรีดร้องโหยหวนของชายคนนั้นดังกรอกหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากเสียงร้องอย่างเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ค่อย ๆ เงียบหายไปในที่สุด เธอเห็นกับตาว่าเขาถูกไฟคลอกตายทั้งเป็นอย่างไร เห็นคนเป็น ๆ คนหนึ่งกลายเป็นก้อนถ่านดำเกรียมอยู่บนพื้น
เธอรู้ดีว่าคนแบบนี้สมควรตาย หากปล่อยให้มีชีวิตอยู่ก็มีแต่จะทำร้ายคนอื่นอีกมากมาย
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอฆ่าคน
ไม่ใช่เกม ไม่ใช่นิยาย แต่เป็นคนจริง ๆ
เปลวไฟพุ่งออกจากมือ แล้วชีวิตหนึ่งก็สูญสิ้นไป
เธอมองกู้หนาน เขายังคงมีท่าทีสบาย ๆ เหมือนกับตอนที่เพิ่งขับรถชนคนพวกนั้นตายไม่มีผิด ในสายตาเขา การตายของคนพวกนั้นไม่ต่างจากการบดขยี้สัตว์ที่ขวางทางไม่กี่ตัว
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอในรถก่อนหน้านี้ ความเย็นเยียบก็ไต่จากแผ่นหลังขึ้นมา
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าแปลกหน้าและน่ากลัวเหลือเกิน จนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยแม้แต่น้อย
“กู้หนาน” เสียงเธอไม่ได้ดังมาก แต่ปลายเสียงกลับสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ “เราฆ่าคนแล้วนะ”
“ทำไมนายถึงไม่รู้สึกอะไรเลย?”
เธอสูดหายใจลึก เสียงที่เปล่งออกมาดังชัดและสูง แถมยังสั่นน้อย ๆ
“ฉันรู้ว่าพวกเขาสมควรตาย ฉันรู้! ถ้าฉันตกไปอยู่ในมือสัตว์เดรัจฉานแบบนั้น ฉันจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมด!”
เธอสูดหายใจอีกครั้ง นิ้วยังคงสั่น แต่ไม่ได้เบือนหน้าหนี