“กู้หนาน! ไอ้สารเลว! ปล่อยฉันนะ!”
“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะยอมเป็นแฟนฉัน”
กู้หนานกดเธอกลับลงบนเบาะนั่งข้างคนขับ แล้วมองลงมาจากด้านบน
ใบหน้าของเด็กสาวแดงก่ำจนแทบทอดไข่ได้ เธอเหมือนแมวที่ถูกต้อนจนมุมจนขนตั้งฟู ก่อนจะถูกลูบจนขนเรียบ ทั้งโกรธทั้งมึนงง จนไม่รู้ว่าควรวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน
“ถ้านายเข้ามาใกล้อีก ฉันจะรื้อรถคันนี้ให้พังเลย!”
“งั้นเหรอ”
กู้หนานไม่เพียงไม่ถอย กลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
สัมผัสนุ่มนิ่มจากตอนที่เขากอดเธอเมื่อครู่ยังไม่จางหายจากแขน กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอยังคงติดอยู่ตามง่ามนิ้ว
พอเขาขยับเข้ามาใกล้ หลินมั่วหรานก็ถอยหนีตามสัญชาตญาณ แผ่นหลังแนบชิดเบาะ จนไม่มีทางถอยอีก
เพราะดิ้นรนเมื่อครู่ เสื้อเชิ้ตที่หลวมอยู่แล้วของเธอจึงกระดุมหลุดไปสองเม็ดตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ คอเสื้อแยกออกเป็นช่อง เผยผิวใต้ร่มผ้าโดยไม่ทันตั้งตัว
ผิวขาวระเรื่อสีชมพูตัดกับเบาะสีเข้ม สะดุดตากู้หนานเข้าอย่างจัง
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่
ภาพตรงหน้าชวนตะลึงเกินไป
ผมสีขาวของเด็กสาวแผ่กระจายยุ่งเหยิงบนบ่าและพนักเบาะ ปอยผมสองสามเส้นเปียกเหงื่อบาง ๆ แนบอยู่ข้างลำคอขาวผ่อง
เรียวขาคู่สวยได้สัดส่วนงออยู่บนเบาะ ไขว้กันอย่างอึดอัด แล้วหุบเข้าหากันเล็กน้อยเพราะความกลัว
ปลายเท้าขาวนวลเกร็งงออย่างประหม่า เส้นสายตรงข้อเท้างดงามราวเครื่องเคลือบ
สายตาเลื่อนขึ้นไป ชายเสื้อเชิ้ตแทบปิดต้นขาไว้ไม่มิด ส่วนเว้าส่วนโค้งใต้ชายผ้านั้นอวบอิ่มพอดี ทุกองศาลงตัวอย่างน่าเหลือเชื่อ สูงขึ้นไปอีก ระหว่างเนินอกขาวนวลสองข้างคือร่องลึก