“มั่วหราน...”
หลังจากต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่นาน ในที่สุดกู้หนานก็ยังห้ามใจจากเสน่ห์ของหลินมั่วหรานไม่สำเร็จ
หลินมั่วหรานหันกลับมาแล้วถลึงตามองเขา กู้หนานได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาของเธออย่างชัดเจน
“ก็ได้ ๆ แค่ครั้งเดียวนะ”
【เนื้อเรื่องช่วงหนึ่งหายไป】
เธอลองถ่ายพลังจิตเข้าไปในคัมภีร์ แต่หน้ากระดาษกลับนิ่งสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“หรือว่าต้องหยดเลือดทำพันธสัญญา? วิธีนี้คลาสสิกที่สุดแล้วสินะ”
เธอขยับเท้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “กู้หนาน ฉันอยากลองหยดเลือดทำพันธสัญญา ช่วยกรีดแผลให้หน่อย”
“มั่วหราน ฉันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้น”
“วิธีอะไร?”
เธอชักเท้ากลับ วินาทีต่อมา ริมฝีปากของกู้หนานก็ประกบลงมา ทั้งคู่พัวพันกันจนเธอได้ลิ้มรสกลิ่นสนิมจาง ๆ อย่างรวดเร็ว
เนิ่นนานกว่าริมฝีปากจะแยกจากกัน
“ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้แก้ปัญหานี่เอง สมกับเป็นสไตล์นายจริง ๆ”
“มั่วหราน ทำต่อเลยนะ คราวหน้ามีเรื่องแบบนี้ให้ช่วยอีก ฉันยินดีเสมอ” กู้หนานเลียคราบเลือดตรงมุมปาก รอยยิ้มเปี่ยมความพึงพอใจ
หลินมั่วหรานใช้หลังมือเช็ดมุมปาก แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน “ไอ้คนสารเลว”
เธอคร้านจะด่าเจ้าคนคืบคลานได้คืบเอาศอกนี่แล้ว วันนี้กล้าให้เธอใช้วิธีแบบนี้เอาเลือด พรุ่งนี้ก็คงกล้าทำให้เธอตั้งท้อง
แต่ถึงอย่างไรก็แก้ปัญหาได้แล้ว
เธอป้ายเลือดที่ผสมกับน้ำลายของเขาลงบนปกคัมภีร์ หน้ากระดาษเปล่งแสงริบหรี่ พร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ผูกพันธสัญญากับอาวุธระดับเทพปกรณัม·คัมภีร์วาระสุดท้ายสำเร็จ การผูกพันธสัญญากับศาสตราเทพมีผลแล้ว】
“เป็นการหยดเลือดทำพันธสัญญาจริง ๆ ด้วย คลาสสิกสุด ๆ!”