รุ่งเช้าวันถัดมา รถบ้านแล่นฝ่าถนนโล่งกว้างไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นขอบฟ้าเบื้องหน้าซึ่งอยู่ไม่ไกลเริ่มปรากฏเค้าโครงของสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่
ตึง—แกรก!
ล้อรถบดผ่านหลุมบ่อแห่งหนึ่ง ตัวรถสั่นไหวเบา ๆ
ภายในห้องนอน หลินมั่วหรานถูกแรงสั่นสะเทือนปลุกให้ตื่นจากนิทรา ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เตียงอีกฝั่งว่างเปล่า ไร้ไออุ่นของคนคนนั้นแล้ว ข้างหมอนมีชุดกะลาสีวางพับไว้อย่างเรียบร้อย ถุงน่องยาวสีขาวคู่หนึ่งวางอยู่ด้านบน และมีกระดาษแผ่นหนึ่งทับเสื้อผ้าไว้
หลินมั่วหรานเอื้อมมือหยิบกระดาษขึ้นมา กวาดตามองแวบหนึ่ง
บนนั้นมีข้อความหนึ่งบรรทัด ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย ตัวอักษรชัดเจน ท้ายข้อความมีรูปหัวใจเบี้ยว ๆ อยู่ดวงหนึ่ง
【มั่วหราน ตื่นแล้วไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดนะ ฉันอยากเห็นเธอใส่ชุดนี้ เธอต้องน่ารักมากแน่ ๆ! รักนะ จุ๊บ~】
“เลี่ยนชะมัด น่าขยะแขยง!”
หลินมั่วหรานบ่นเสียงเบา กำกระดาษไว้แล้วค่อย ๆ ขยับตัวลุกจากเตียง
เอวปวดเมื่อยราวกับถูกใครรื้อแยกชิ้นส่วนมาแล้วรอบหนึ่ง กล้ามเนื้อโคนขาแค่ขยับนิดเดียวก็เจ็บรั้งไปหมด ทั้งร่างให้ความรู้สึกราวกับถูกรถบรรทุกทับมา
“อา... หมอนี่ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเลยสักนิด”
เธอด่าเสียงเบา หยิบชุดขึ้นมาเงียบ ๆ แล้วลากขาอ่อนแรงเข้าไปในห้องน้ำ
ปล่อยให้น้ำร้อนไหลรดตัวอยู่พักใหญ่ อาการปวดเมื่อยอ่อนล้าจึงค่อยบรรเทาลงบ้าง
เธอเช็ดตัว เปลี่ยนเป็นชุดกะลาสี แล้วมายืนสำรวจตัวเองหน้ากระจก
เสื้อผ้าพอดีตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ปกสีน้ำเงินเข้มขับให้ผมสีขาวของเธอดูเด่นขึ้น ชายกระโปรงยาวพอดีเหนือเข่าเล็กน้อย เมื่อจับคู่กับถุงน่องยาวสีขาวแล้ว ภาพรวมดูขี้เกียจและเย้ายวนแบบตอนใส่เสื้อเชิ้ตน้อยลง แต่เพิ่มความบริสุทธิ์สดใสแบบน้องสาวบ้านข้าง ๆ เข้ามา
“ฉันนี่สวยจริง ๆ!” เธอชมตัวเองหน้ากระจก ก่อนจะขมวดคิ้วเรียวงาม ถอนหายใจแล้วพูดอย่างเสียดายว่า “น่าเสียดายที่เป็นภรรยาคนอื่นไปแล้ว แถมยังถูกไอ้บ้านั่นจัดหนักจนเปิดซิงไปหมด!”
หญิงสาวระบายความไม่พอใจใส่ตัวเองในกระจก จากนั้นหมุนตัวครึ่งรอบเพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ เมื่อแน่ใจแล้วจึงเปิดประตูห้องน้ำ เดินไปยังห้องคนขับ