กล่องเสบียงทองแดงอีกใบเข้ากระเป๋าเรียบร้อย
รถยังคงแล่นต่อไป หลินมั่วหรานไม่สังเคราะห์อะไรเพิ่มแล้ว แต่กลับไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ
รถบ้านซิ่งไปตามทางหลวงตลอดทาง เผลอแวบเดียว ระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่ก็หมดลงอย่างเงียบงัน ช่วงเวลานี้ทั้งสองเก็บกล่องเสบียงได้ไม่น้อย พอนับคร่าว ๆ ก็มีราว 30 ใบ
รถหาที่ค่อนข้างปลอดภัยจอดพักชั่วคราว
กู้หนานกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ในครัว ส่วนหลินมั่วหรานจัดเสบียง
บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ยังคงห่างเหิน ต่างคนต่างอยู่ ไม่มีใครคิดชวนคุยก่อนสักคำ
【ของใช้สิ้นเปลือง】
น้ำมันเอนกประสงค์ — 35 ส่วน
เหล็กกล้า — 30 หน่วย
ยางรถยนต์ — 11 เส้น
ชุดเครื่องมือซ่อม — 8 ชุด
ชุดปฐมพยาบาลเอนกประสงค์ — 1 ชุด
【อาหาร】
เป๊ปซี่ 1 ลิตร — 6 ขวด
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป — 9 ห่อ
หม้อไฟอุ่นเอง — 2 กล่อง
น้ำส้มมินิทเมด 1 ลิตร — 4 ขวด
ขนมปังโฮลวีต — 2 ถุง
ลูกเกด — 3 ถุง
มันฝรั่งทอดเลย์รสมะเขือเทศ — 2 ถุง
【เครื่องมือ】
ขวานสมัยใหม่ — 1 เล่ม
ชะแลง — 1 อัน
แม่แรง — 1 ตัว
มีดทำครัว — 3 เล่ม
กระทะแบน — 1 ใบ
ชุดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร — 1 ชุด
【อาวุธและอุปกรณ์】
ปืนพกเอ็มหนึ่งพันเก้าร้อยสิบเอ็ด — 1 กระบอก
กล่องกระสุนพกพา — 1 กล่อง
【กระสุน】
กระสุนปืนพก — 10 นัด
ของมีไม่น้อยพอให้เธอจัดการสังเคราะห์ได้อีกพักใหญ่
กู้หนานวางบะหมี่ร้อน ๆ ชามหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม