“อือ...”
หลินมั่วหรานส่งเสียงครางแผ่วเบา คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
ขอบตารู้สึกแสบเล็กน้อย ปะปนด้วยความสับสนบางอย่างที่แม้แต่ตัวเธอเองก็อธิบายไม่ถูก
พยายามมาตั้งนาน ยอมอ่อนข้อให้ตั้งมากมาย สุดท้ายกลับเป็นเพราะใจอ่อนอีกครั้ง ปล่อยให้เขาค่อย ๆ เข้ามาใกล้ทีละก้าว จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างก็สายเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว
เธอถามตัวเองในใจว่า ฉันทำอะไรลงไปกันแน่? ทั้งที่พยายามแทบตาย ทั้งที่ยอมเสียสละมากมายเพื่อรักษาเส้นแบ่งของตัวเองไว้
ความรู้สึกเสียใจถาโถมขึ้นมาในชั่วพริบตา เธอหงุดหงิดตัวเองที่ดันตอบตกลงเขาไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
“มั่วหราน? ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
กู้หนานปัดปอยผมบนหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน พลางมองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความสับสนและน้อยใจ
เธอเสียใจแล้ว แต่ทุกอย่างก็เกินกว่าจะหยุดยั้งได้
เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา ยังไม่ถึงหนึ่งวันด้วยซ้ำ
เรื่องราวคืบหน้าเร็วจนแม้แต่เขาเองก็ไม่คาดคิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเธอ
เขาจูบเธอ กอดเธอไว้แน่น และครอบครองเธอจนหมดสิ้น
ราวสองชั่วโมงต่อมา เวลาก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
หญิงสาวร่างเล็กนอนคว่ำอยู่บนอกเขา อ่อนว่าง่ายราวกับลูกแมวที่ถูกลูบขนจนเรียบ มือของทั้งคู่ประสานกันหลวม ๆ ร่างกายแนบชิดกัน ไม่มีใครคิดจะผละออกจากกัน
“กู้หนาน...”
เสียงของเธอแหบเล็กน้อย ฟังดูเกียจคร้านกว่าปกติอยู่หลายส่วน
“คุณไม่รู้จักถนอมน้ำใจผู้หญิงเลยสักนิด ฝีมือก็ไม่มีเอาเสียเลย”
เธอพลิกตัว เงยหน้ามองเขา “มีความสุขไหม? ได้ภรรยามาฟรี ๆ แบบนี้”
“มีความสุขสิ” กู้หนานกระชับวงแขน วางคางลงบนศีรษะเธอ “เสียงของมั่วหรานเพราะมาก แถมยังน่ารักด้วย”