เขามองดูอูหลีและซ่งเยวี่ยเหยาผู้กำลังจ้องหน้ากันอย่างตึงเครียด พยายามจะออมชอมขึ้นมาว่า "อย่างนี้นะ ท่านทั้งสองวางอาวุธลงก่อนได้หรือไม่?"
หัวหน้าคณะคุ้มกัน ในยามนี้ช่างเต็มไปด้วยความเสียใจภายหลัง เขาเห็นว่าชายหนุ่มผู้นี้มาถึงเป็นคนแรก ใบหน้าดูมีเมตตา อ้างว่าพอจะรู้วิชาแพทย์ จึงวางใจให้ตรวจดู ทว่าใครจะรู้ว่าเขากลับมอบคนให้กับสาวน้อยประหลาดคนนั้นเสียอย่างนั้น กิริยาเช่นนั้น ที่ไหนได้เหมือนหมอกันเล่า ชัดเจนว่ากำลังทำอะไรไร้สาระ!
สหายทั้งสองคนนี้ช่างโหดเหี้ยมไม่แพ้โจรผู้ร้าย ฮึกเหิมยิ่งกว่าพวกขุนเขาที่เขาพบระหว่างเดิน escort เสียอีก!
ที่ไหนกันมีเหตุผลเช่นนี้ คอยช่วยชีวิตอยู่ฝ่ายหนึ่ง กลับข่มขู่ด้วยกำลังอีกฝ่ายหนึ่ง?
เห็นเช่นนั้น เหล่าชายฉกรรจ์ในคณะคุ้มกัน ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความโกรธ กำลังจะกรูกันเข้าไป
แต่ภายในห้องก็พลันมีเสียงไอแผ่วเบาดังขึ้น
"...แค็ก..."
หญิงสาวผู้มีใบหน้าซีดเขียวบนพื้น อกของนางพลันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง แล้วก็มีเสียงไอแหบแห้งที่ชัดเจนยิ่งขึ้นดังออกมาอีกครั้ง
เปลือกตาที่ปิดสนิทสั่นไหว ริมฝีปากสีเขียวคล้ำค่อยๆ เผยอออก หายใจเข้าอย่างยากลำบาก
นางฟื้นคืนชีพแล้ว
ในขณะนั้นเอง ในช่องว่างระหว่างฝูงชนนอกประตู ราวกับมีเงาร่างหนึ่งแอบผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
พอจะมองเห็นมุมเสื้อคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มได้รางๆ แล้วก็หายลับไปอย่างรวดเร็วที่หัวมุมทางเดิน
เจียงจืออวี่และอูหลีเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองคนต่างจับได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่ผู้คนมองข้ามนี้
คนที่แอบหนีไปอย่างเงียบๆ นั้น—คือเจ้าของโรงเตี๊ยม
ในโรงเตี๊ยมเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เจ้าของโรงเตี๊ยมจะตื่นตระหนกตกใจก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
แต่เพียงคนได้รับการช่วยชีวิตไว้แล้ว เขาควรจะโล่งใจ เข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงต่างหาก เหตุใดกลับเหมือนคนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ค่อยๆ รีบจากไปอย่างไม่ส่งเสียงไม่พูดจาเล่า?