"ท่านแม่เคยกล่าวว่า ตอนที่อุ้มท้องพี่สาว ท่านแม่ร้องเพลงกล่อมเด็กเบา ๆ ให้ท้องทุกวัน หวังว่าเด็กน้อยคนนี้จะมาถึงโลกอย่างปลอดภัยและมีสุขภาพดี"
"มันเคยสัมผัสถึงอุณหภูมิกายและความปรารถนาของท่านแม่อย่างแท้จริง เพราะฉะนั้นมันจึงไม่อาจเข้าใจ ยากจะเข้าใจว่าทำไมท่านแม่จึงทอดทิ้งมันอย่างไร้ความปรานี มันรอ คอยรอ ยืนหยัดเชื่อว่าท่านแม่จะต้องมาหามัน พามันกลับบ้าน จะไม่มีวันปล่อยให้มันตายอย่างเดียวดายท่ามกลางหิมะ ความยึดมั่นที่สั่งสมมาหลายปี ในที่สุดกลับกลายเป็นความคับแค้นและความเกลียดชัง"
"เมื่อข้าพบซากกระดูกของพี่สาว มันก็กลายเป็นวิญญาณอาฆาตที่อ่อนแรงใกล้ดับไปแล้ว หลายปีมานี้ มันดิ้นรนหนีจากเงื้อมมือปีศาจร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงเพื่อคอยเฝ้าอยู่ตรงนี้ต่อไป รอคอยอย่างยากลำบาก บางทีตัวมันเองอาจลืมไปแล้วว่ากำลังรออะไรอยู่ ฉะนั้น ข้าจึงสร้างโรงเตี๊ยมขึ้นตรงนี้ เฝ้าดูมัน และกักมันไว้ในโรงเตี๊ยม เพียงเพื่อปกป้องมันให้ปลอดภัย"
"เจ้าทำเช่นนี้ เพื่อปกป้องมันเพียงเท่านั้นหรือ?" เจียงจืออวี่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
"ก่อนหน้านี้ เจ้านำเหล้าข้าวที่เคี่ยวจากกระดูกไปแจกจ่ายให้ผู้คนชิม หมายความว่ากระไรกัน?"
คำถามนี้ทำให้จูอวี้ที่จมอยู่ในความโศกเศร้าเบนสายตาหลบเลี่ยงทันที ความละอาย ความจนใจ ความสำนึกผิด... นานารสชาติปะปนกันพลุ่งพล่าน
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเปิดเผยแผนการทั้งหมดออกมา
"ท่านแม่ก่อนสิ้นใจ สิ่งเดียวที่วางไม่ลงก็คือพี่สาว ท่านมักพึมพำว่าพี่สาวคงเกิดใหม่เป็นคนดีที่ไหนสักแห่งแล้ว... หากรู้ว่าพี่สาวกลายเป็นวิญญาณอาฆาตเร่ร่อนอยู่ในโลกนี้ ไม่รู้ว่าจะเจ็บปวดเพียงใด"