"ช่างน่าเสียดาย ถูกจับได้เสียแล้ว" รอยยิ้มที่มุมปากของอูหลียิ่งขยับกว้างขึ้น เผยความมุ่งร้ายอันบริสุทธิ์ที่สุดออกมา "จะทำเช่นไรดีเล่า?"
เขาไม่สนใจผู้คนเหล่านั้น กลับใช้มือบีบคางของไฉเสี่ยวหมี่ให้เงยหน้าขึ้น
เล็บแหลมสีดำราวกับตะขอของปีศาจ ทิ่มลงบนแก้มนุ่มนวลของนางอย่างเจ็บแสบ
ไฉเสี่ยวหมี่กำลังจะร้องว่าร้อน แต่กลับเห็นอูหลีก้มหน้าจ้องมองนาง สีหน้าใส่ใจยิ่งนัก แต่ว่าภายในดวงตากลับกลืนกินความมืดมิดอันคลุ้มคลั่ง "เจ้าว่า หากความลับถูกคนพบเข้า จะจัดการอย่างไรดี?"
คางของนางถูกบีบจนเจ็บปวด ปากจึงพูดไม่ค่อยชัด:
"แจกข้าวกล่องคนละหนึ่งชุด"
อูหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจความหมายของนาง จึงคลายแรงที่นิ้วลงบ้าง "ห้ามพูดสำนวนชาวเมืองใหญ่ของพวกเจ้า กล่าวใหม่"
นี่มิใช่สำนวนชาวเมืองใหญ่ที่ไหน เป็นภาษาโลกออนไลน์ต่างหาก ไฉเสี่ยวหมี่จึงโบกมือใหญ่ทันที พลางแปลให้เขาฟัง "ความหมายก็คือ ฆ่าหมดน่ะสิ"
ดวงตาต่างสีอันงามหยดย้อยฉายแววตื่นเต้นและแปลกใจระคนกัน อูหลี่ดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อคำพูดของไฉเสี่ยวหมี่นัก เขายกนิ้วขึ้นหนึ่งข้าง ชี้ไปทางม่งหลู่ตามอำเภอใจ "เจ้าหมายถึง——"
"เช่นนี้หรือ?" ปลายนิ้วของเขาจิ้มลงไปเล็กน้อย
เมื่อเสียงพูดจบลง การบิดตัวประหลาดในลำคอของม่งหลู่ก็หยุดลงฉับพลัน ร่างกายเขาสั่นสะเทือนราวกับถูกสูบเอาพลังสุดท้ายไป เส้นเอ็นทั่วกายเหี่ยวแห้งและดำคล้ำอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดก็กลายเป็นเถ้าถ่านจาง ๆ ร่วงหล่นลงกลางอากาศ