การล้มลงกลางถนนไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย สิ่งที่น่าอับอายคือการที่ถูกคนรู้จักเห็นเข้า
ไม่รู้ว่าเป็นญาติผู้หญิงคนไหน เอาไปเล่าต่อเติมสีสันให้พ่อแม่ฟัง เกือบทำเอาพ่อแม่ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด
คนอื่นพูดว่าเป็นน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่พอเข้าหูพ่อแม่กลายเป็น "ผีเข้าร่าง"
คิดไปคิดมา ตัดสินใจจะไปไหว้พระที่วัดจีหมิงซื่อ
และยังจงใจไปรับปู่ย่าตายายมาด้วย ยายบอกว่า ทั้งครอบครัวไปด้วยกัน จะได้แสดงความตั้งใจจริง
ไฉเสี่ยวหมี่กว่าจะได้หยุดยาวจากหนานจิงกลับมาซูโจว ตอนนี้พ่อแม่ก็เร่งรีบจะไปหนานจิงอีก ในช่วงหยุดยาววัดจีหมิงซื่อคนแน่นจนระเบิด เธอไม่ไปหรอก
เธอนั่งขดอยู่บนโซฟากินไอศกรีม มองดูคนในครอบครัวเก็บข้าวของอย่างมัวเมา อดไม่ได้ที่จะเตือนสติ: "หนูได้ยินเพื่อนบอกว่า วัดจีหมิงซื่อมีแต่ขอเรื่องรักถึงจะศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่พวกท่านขอไม่เห็นผล ไปกันเถอะ หนูไม่ไปได้ไหม?"
"พูดไร้สาระ ขอให้ลูกหลานปลอดภัยก็ศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน นี่ขอแทนหนู หนูต้องไป" แม่ดุเธอพร้อมกับถลึงตา
คุณตามองออกว่าหลานสาวขี้เกียจ ส่งสายตาให้กันเงียบๆ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย ค่อยๆ จิบชา: "หลานสาวเรียนหนังสือเหนื่อย ช่วงหยุดอยู่บ้านพักผ่อนให้สบายก็พอ เราไปกันเองก็ได้ แม่หนูก็ ชอบตื่นเต้น หลานแค่น้ำตาลในเลือดต่ำ ทานอาหารบำรุงก็หายแล้ว"
ประโยคของปู่แลกมาด้วยการเคาะหัวจากยาย แต่ช่วยชีวิตช่วงหยุดของไฉเสี่ยวหมี่ไว้ได้สำเร็จ
ทุกคนในครอบครัวถือโอกาสไปเที่ยวสองวัน เธอได้อยู่เฝ้าบ้านตามที่หวังไว้
คิดว่าการอยู่บ้านคนเดียวน่าจะสบายใจ
แต่การนอนไม่หลับของเธอกลับยิ่งแย่ลง
ตอนอยู่หอพัก ยังพอมีเสียงหายใจของเพื่อนร่วมห้องกลบให้หลับได้ แต่พอมาอยู่ในห้องที่เงียบเหงาของตัวเองกลับนอนไม่หลับเอาซะเลย
ทุกครั้งที่หลับตา เสียงหายใจแผ่วเบาในความทรงจำก็ดังอยู่ข้างหู รวมถึงอ้อมแขนที่โอบเธอไว้แน่นเหมือนปลาหมึกยักษ์
ทานเมลาโทนินไปสองสามเม็ด กลับยิ่งตาสว่าง
เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง มองเพดานเหม่อลอย
นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอมักมีอาการหูแว่วและเห็นภาพหลอนบ่อยครั้ง ทั้งคนทั้งตัวมึนงง ราวกับจมอยู่ในความฝันที่ไม่มีวันตื่น