สายลมพัดโชย ชะเนาะป่าพลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น
หมู่แมลงพิษราวกับมีชีวิตและเจตจำนง รูปร่างแปรเปลี่ยนและรวมตัวกันไม่หยุดหย่อน
แม้ปีศาจหางทั้งเก้าจะมีถึงเก้าหาง ก็ไม่อาจต้านทานหมู่แมลงพิษที่สามารถ "กลายร่าง" ออกมาเป็นสิบหางได้
หลังถูกบดขยี้และฉีกกระชากหลายสิบยก ร่างปีศาจมหึมาก็ล้มครืนลงกับพื้น สิ้นลมปราณแทบขาด
"เมื่อเหนื่อยแล้ว" ริมฝีปากของชายหนุ่มค่อยๆ เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ นิ้วทั้งห้ายกขึ้นราวกับกำลังบงการเส้นด้ายที่มองไม่เห็น "ก็นอนหลับไปตลอดกาลเถิด"
หมู่แมลงพิษสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของนาย ก้องเสียงร้องแหลมเล็กปนความตื่นเต้น
เตรียมพร้อมจะบีบสังหารครั้งสุดท้าย
แต่ทว่า ในขณะนั้นเอง
จากถ้ำหินลับตาซึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังปีศาจหางทั้งเก้า แสงปีศาจสีแดงเข้มดั่งเลือดก็พุ่งออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว!
เป็นเงาแยกใช่หรือไม่?
แสงปีศาจนั้นเคลื่อนที่เร็วมาก เร็วจนเหลือเพียงภาพหลอน พุ่งเป้าไปยังร่างระหงที่ยืนอยู่บนศิลาลาดชันอย่างชัดเจน!
เบื้องหน้าของไฉเสี่ยวหมี่มืดมิดไปหมด นางไม่ทันได้รู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาเลย
แม้จะรู้สึกตัว ความเร็วยามนี้ นางก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ทันเช่นกัน
สีหน้าของอูหลีแปรเปลี่ยนไปในทันที
ความสุขุมเยือกเย็นทั้งปวงสลายหายไปในเสี้ยววินาที
นิ้วที่บงการหมู่แมลงพิษคลายออกอย่างกะทันหัน หมู่แมลงพิษก็สลายตัวลงราวกับหุ่นเชิดที่ขาดสาย กลายเป็นธุลีอันเงียบงันบนพื้นดิน
ไม่มีความลังเลแม้เสี้ยววินาที และไม่ทันได้แม้แต่จะคิด
เงาร่างของเขาหายไปจากจุดเดิม และในชั่วขณะถัดมา ก็ปรากฏตัวราวกับเป็นเกราะป้องกัน
ยืนมั่นอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวอย่างสงบนิ่ง
แสงปีศาจสีแดงเข้มระเบิดขึ้นตรงหน้าเขา เผยให้เห็นเงาจิ้งจอกปีศาจเก้าหางที่โปร่งใสและย่อส่วนลง countless เท่า แท้จริงแล้วเป็นเพียงเศษเสี้ยวเงาแยก พลังปีศาจไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของร่างจริง
แต่ถึงกระนั้น เสียงครางอัดแน่นก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอของเขา แล้วเลือดก็ค่อยๆ ซึมออกจากมุมปาก
เขารู้ดี สิ่งที่ทำให้บาดเจ็บไม่ใช่พลังปีศาจนั้นทั้งหมด แต่เป็นการสลายวิชาใหญ่กะทันหันซึ่งส่งผลย้อนกลับอย่างรุนแรงต่างหาก